Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός – Μαριλένη Παπαλεξοπούλου

Ο Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός ιδρύθηκε στις 10 Ιουνίου 1877, με πρωτοβουλία της βασίλισσας Όλγας. Από τη στιγμή της ίδρυσής του αναγνωρίσθηκε από τη Διεθνή Επιτροπή Ερυθρού Σταυρού και σήμερα αποτελεί μέρος της «οικογένειας» του Διεθνούς Κινήματος Ερυθρού Σταυρού και Ερυθράς Ημισελήνου. Στη μακρά πορεία του παραμένει σταθερά αφοσιωμένος στις διεθνείς ανθρωπιστικές αρχές και στην αλληλέγγυα εθελοντική προσφορά βοήθειας προς τον συνάνθρωπο.


Ο Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός είναι ο μεγαλύτερος μη κυβερνητικός οργανισμός στην Ελλάδα με σύνθετο έργο που βασίζεται στην εθελοντική δράση και την άμεση ανταπόκριση των πολιτών. Κινητοποιείται στοχεύοντας πάντα στην ανακούφιση του ανθρώπινου πόνου σε περιόδους πολέμου και ειρήνης, στηρίζοντας τραυματίες, ασθενείς, πρόσφυγες, ηλικιωμένους, ανθρώπους με οικονομικές δυσκολίες και άτομα από κάθε ευάλωτη ομάδα του πληθυσμού. Η δράση του έχει συνδεθεί με την επαγρύπνηση, την αλληλεγγύη και τη φιλαλληλία και είναι συνώνυμη της αφιλοκερδούς προσφοράς και της ανιδιοτέλειας.
Οι βασικοί σκοποί και στόχοι του Ε.Ε.Σ. είναι:
• Σε καιρό πολέμου: η συνδρομή και επικουρία στο έργο της Στρατιωτικής Υγειονομικής Υπηρεσίας, η νοσηλευτική περίθαλψη τραυματιών και ασθενών,
καθώς και η προστασία των αιχμαλώτων, του άμαχου πληθυσμού και των θυμάτων πολέμου.
• Σε καιρό ειρήνης: η αρωγή και συμπαράσταση στα θύματα θεομηνιών και επιδημιών, καθώς και η αυτόνομη ή σε συνεργασία με το Κράτος και κοινωνικούς
φορείς, ανθρωπιστική δραστηριότητα.

Μαριλένη Παπαλεξοπούλου

Πόσα χρόνια κυρία Παπαλεξοπούλου ασχολείστε με τον εθελοντισμό;
Ασχολούμαι με τον εθελοντισμό πάνω από μισό αιώνα.

Ποιά ήταν η αφορμή να ασχοληθείτε με τα κοινά;
Τα χρόνια μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν αυτονόητο ότι όποιος δεν είχε πρόβλημα επιβίωσης αυτομάτως πρόσφερε ΥΠΗΡΕΣΙΑ. Αργότερα τη δεκαετία του 1960 εργάστηκα στο Κέντρο Αιμοδοσίας του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού. Είχα χάσει έναν ξάδελφο που έπασχε από Μεσογειακή Αναιμία. Την εποχή εκείνη λίγοι ήταν οι Έλληνες Αιμοδότες και υπήρχε μεγάλη έλλειψη «ΑΙΜΑΤΟΣ»: όπως και σήμερα, άλλωστε, που δεν υπάρχει πια το «στίγμα» της Μεσογειακής Αναιμίας.

Πώς μυηθήκατε στον εθελοντισμό;
Αυτό που με οδήγησε στον εθελοντισμό ήταν ο προσκοπισμός – οδηγισμός σε
παιδική ηλικία.

Θα ήθελα να σχολιάσετε την δράση του Ε.Ε.Σ;
Δεν νοείται σύγχρονο κράτος χώρας χωρίς τον αντίστοιχο Οργανισμό.

Τί σας πρόσφερε ο «Ερυθρός Σταυρός» και πόσα χρόνια είστε
εθελόντρια;
Είμαι εθελόντρια του Ε.Ε.Σ. τα τελευταία 52 χρόνια. Ο Ε.Ε.Σ. μας προσφέρει ένα
πλαίσιο και μια ιεραρχία με πολλές διεξόδους προσφοράς σε εθνικό και διεθνές
επίπεδο.

Υπάρχει διαφορά των αναγκών όσον αφορά τον εθελοντισμό του σήμερα σε σχέση με το
παρελθόν;
Η εθελοντική προσφορά έχει αλλάξει μορφή και με τα σύγχρονα μέσα επικοινωνίας δεν μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι δεν γνωρίζει το
πρόβλημα:
α) Ο καθένας μπορεί να βοηθήσει τον αναξιοπαθούντα της διπλανής πόρτας.
β)Ευτυχώς υπάρχουν και οι χαρισματικοί εμπνευστές που έχουν το κουράγιο ν’ αρχίσουν μια καινούργια – καινοτόμο – ΚΙΝΗΣΗ και να δίνουν ΠΝΟΗ στην εθελοντική προσφορά.
γ) Δυστυχώς τα ψυχικά προβλήματα και οι εξαρτήσεις είναι πιο διαδεδομένα τώρα και αυτά είναι πιο δύσκολο να τα αντιμετωπίσεις προπάντων από απλούς ανίδεους εθελοντές .

Ποιό είναι το αίσθημα που σας προξενούν οι εικόνες συσσιτίων;
Η θέα των ουρών συσσιτίων πονάει… η χαμένη αξιοπρέπεια αυτών που γνώρισαν καλύτερες μέρες… οι άρρωστοι και γέροι που δεν αντέχουν να σταθούν όρθιοι.