Δημήτρης Αβραμόπουλος: “Η αλληλεγγύη προς τους συμπολίτες μας είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να την αφήσουμε μόνο στα χέρια της Πολιτείας…”

Ο Δήμαρχος που ξεκίνησε τα συσσίτια
Η αλληλεγγύη προς τους συμπολίτες μας είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να την αφήσουμε μόνο στα χέρια της Πολιτείας. Δεν είναι δώρο ή ελεημοσύνη. Είναι υποχρέωση απέναντι
στους πολίτες. Η Ελλάδα είναι μια χώρα που αυτό δεν το ξεχνά. Σε αυτόν τον τόπο, η έμπρακτη συνεισφορά προς το κοινωνικό σύνολο δεν έχει σταματήσει να υπάρχει.

Κύριε Υπουργέ, ήσασταν ο πρώτος που δημιούργησε κοινωνικά συσσίτια στο Δήμο Αθηναίων, κατά τη διάρκεια της δημαρχιακής σας θητείας. Πώς βιώσατε την εμπειρία αυτή και με βάση ποιά κριτήρια φτάσατε στην υλοποίησή της;
Τα κοινωνικά συσσίτια στον Δήμο Αθηναίων αποσκοπούσαν στην ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής και στην έμπρακτη προσφορά της πόλης σε όσους υποφέρουν καθημερινά. Και υπήρξαν πολλοί αυτοί που δεν μπορούσαν να αντεπεξέλθουν ακόμα και στην ικανοποίηση των βασικών βιοτικών τους αναγκών. Στόχος μου ήταν να αναδειχθεί ο Δήμος της Αθήνας, ως ο κύριος συμπαραστάτης του Αθηναίου πολίτη. Ως εκείνο τον εκπρόσωπο της Ελληνικής Πολιτείας, που θα βρίσκεται πιο κοντά από οποιονδήποτε άλλο στις ανάγκες των πολιτών. Η απαίτηση της Κοινωνίας για αλληλεγγύη και έμπρακτη συμπαράσταση είναι επιτακτική και δεν μπορεί να περιμένει, ειδικότερα σήμερα που το κοινωνικό κράτος έχει υποστεί βαρύ πλήγμα και η λαθρομετανάστευση έχει γίνει ανεξέλεγκτη.

Πώς αισθάνεστε σήμερα, που αυτή η ενέργεια συνεχίζεται, κυρίως λόγω
της δυσμενούς οικονομικής συγκυρίας;
Η συμβολή αυτής της δράσης παίρνει ακόμα μεγαλύτερες διαστάσεις σήμερα, που χιλιάδες συμπολίτες μας βιώνουν με τον χειρότερο τρόπο τις τραγικές επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης. Αισθάνομαι υπερήφανος που μπόρεσα να συμβάλω και εγώ, έστω και λίγο, στην εδραίωση αυτής της κοινωνικής δράσης, η οποία στις μέρες μας τείνει να λαμβάνει χαρακτηριστικά εθνικής υποχρέωσης εκ μέρους της Πολιτείας. Εθνικός μας στόχος, από την άλλη, θα πρέπει να είναι τα συσσίτια, χρόνο με τον χρόνο, να λιγοστεύουν και οι συνάνθρωποί μας να μπορούν να αντεπεξέλθουν οικονομικά στις δυσκολίες των καιρών και των περιστάσεων. Γιατί η κοινωνική διάσταση της κρίσης είναι αυτή που θα πρέπει να μας απασχολεί και να μας κάνει να στεκόμαστε αρωγοί απέναντι σε κάθε προσπάθεια
ενίσχυσης της κοινωνικής συνοχής και αλληλεγγύης.

Περιμένατε ποτέ ότι στη χώρα μας θα υπήρχε τόσο μεγάλη ανάγκη για τη
συνδρομή ανθρώπων που αποζητούν την προσφορά της κοινωνίας για να
εξασφαλίσουν τα απολύτως απαραίτητα;
Ομολογώ πως δεν το περίμενα. Η οικονομική κρίση χτύπησε με τέτοια σφοδρότητα την πόρτα μας που πολλοί από εμάς δεν κατάφεραν να την αποφύγουν. Το αποτέλεσμα είναι καθημερινά να μεγαλώνει ο αριθμός όσων ζητούν βοήθεια. Θέλω να πιστεύω ότι μαζί με την κρίση θα φύγει από πάνω μας και η απειλή της κοινωνικής αποσύνθεσης. Η απειλή αυτή υπάρχει και θα συνεχίσει να υπάρχει από την στιγμή που καθημερινά τα εισοδήματα των
Ελλήνων πολιτών αφομειώνονται με τρόπο άδικο και σκληρό. Όσοι απαρτίζουμε το πολιτικό σύστημα της πατρίδας μας, θα πρέπει να λάβουμε σοβαρά υπόψη, ότι η κρίση δεν μπορεί να συνεχίσει για πολύ ακόμη να μας κουνά το δάκτυλο. Είναι καιρός να αποτινάξουμε από πάνω μας την παρακμή και την μιζέρια και να δούμε με μια νέα αναπτυξιακή ματιά τη διαχείριση των οικονομικών μας προβλημάτων. Και είμαι σίγουρος, ότι στο τέλος θα τα
καταφέρουμε.

Πόσο στενά είναι τα όρια ανάμεσα στο καθήκον, το λειτούργημα και το επάγγελμα ενός πολιτικού; Γιατί πολλές φορές έχουμε την αίσθηση ότι αυτά τα όρια συγχέονται μεταξύ τους;
Η αίσθηση του καθήκοντος είναι κάτι που θα πρέπει να διαπερνά τόσο το επάγγελμα, όσο και το λειτούργημα του κάθε πολίτη. Το ζήτημα είναι πως αντιμετωπίζει αυτό που κάνει ένας πολιτικός για την πατρίδα του. Από την πρώτη στιγμή που αποφάσισα να αφήσω πίσω μου το διπλωματικό σώμα και να ασχοληθώ με την πολιτική, αντιμετώπισα την αποστολή μου αποκλειστικά ως λειτούργημα και όχι ως επάγγελμα, με στόχο την επιβίωση ή το οικονομικό όφελος. Και έτσι πρέπει, κατά τη γνώμη μου, να αντιμετωπίζουμε όλοι ανεξαιρέτως την ενασχόλησή μας με την πολιτική. Το λειτούργημα του πολιτικού άρχισε να παίρνει χαρακτηριστικά επαγγέλματος, όταν η ανάγκη για επανεκλογή υπήρξε μεγαλύτερη από την ανάγκη για προσφορά στο κοινωνικό σύνολο. Προσωπικά μιλώντας, από τον καιρό που ήμουν Δήμαρχος της πόλης των Αθηνών αλλά και τα τελευταία χρόνια που βρίσκομαι στην κεντρική πολιτική σκηνή του τόπου, δεν επεδίωξα ούτε μια στιγμή να αφήσω πίσω μου το χρέος της αποστολής προς το κοινωνικό σύνολο χάριν της επανεκλογής ή της πολιτικής μου ανέλιξης. Χρέος για όποιον πολιτικό νιώσει κάτι τέτοιο θα πρέπει να είναι η παραίτηση του από πολιτικούς θώκους και η ενασχόληση του με κάτι άλλο, γιατί πλέον η πολιτική θα εκλαμβάνεται από αυτόν ως επάγγελμα και καριέρα και όχι ως λειτούργημα με αίσθηση της ανιδιοτελούς προσφοράς στον συνάνθρωπο.