Μπορείς να είσαι εθελοντής ακόμη και σε αναπηρικό καροτσάκι!

Γιατί επιλέξατε να γίνετε εθελοντής στο Χατζηπατέρειο Ίδρυμα;
Είχα γράψει ένα γράμμα στον Όμιλο «Μαζί για το παιδί» λέγοντας ότι θέλω να προσφέρω εθελοντική εργασία και παράλληλα επειδή είμαι σε αναπηρικό καροτσάκι, ζήτησα να υπάρχει πρόβλεψη για ΑμεΑ, ώστε να μπορώ να έχω πρόσβαση σε λύσεις που θα ικανοποιούσαν βασικές μου ανάγκες. Η απάντηση ήταν «ότι δεν υπάρχει πρόσβαση στον Όμιλο για το
αναπηρικό καροτσάκι αλλά θα στείλουν γράμμα στα δέκα άλλα Ιδρύματα για να βρουν το κατάλληλο για τις δικές μου ανάγκες».Έτσι το πιο κατάλληλο ήταν το Χατζηπατέρειο.

Πώς βρεθήκατε στο αναπηρικό καρτσάκι;
Η ιστορία μου ξεκινά το 1993, όταν έπαθα μία ίωση και έπεσα σε κώμα για δέκα ημέρες. Όταν επανήλθα ήμουν παραπληγικός. Έκανα αποθεραπεία για μεγάλο χρονικά διάστημα ώσπου ξαφνικά άρχισα να κουνάω κάποια από τα δάχτυλά μου και μετά από πολύ δουλειά και πολλές φυσικοθεραπείες άρχισα να περπατάω με μπαστουνάκι. Ουσιαστικά για επτά με οκτώ χρόνια είχα σταθεί όρθιος στα πόδια μου. Όμως η ζωή μου πριν από δύο χρόνια άλλαξε ξανά και βρέθηκα για δεύτερη φορά σε αναπηρικό καροτσάκι.

 

Πώς αντιμετωπίσατε την αλλαγή αυτή στην ζωή σας;
Δεν είναι εύκολο, αλλά όπως το πάλεψα την πρώτη φορά και στάθηκα όρθιος, έτσι και τώρα θα προσπαθήσω να τα καταφέρω και να σταθώ πάλι στα πόδια μου. Νιώθω περήφανος γι αυτό. Φυσικά οι γιατροί μου έδωσαν πολλές ελπίδες γι’ αυτό και τα κατάφερα.

Πριν βρεθήτε σε αναπηρικό καροτσάκι, γνωρίζατε τις δυσκολίες που αντιμετώπιζαν τα άτομα με αναπηρία;
Πριν δεν το έβλεπα. Όμως γνώριζα ότι η Αθήνα είναι μια αφιλόξενη πόλη για τους ανθρώπους που βρίσκονται σε αναπηρικό καροτσάκι. Είναι διαφορετικό να ζεις σε καροτσάκι και διαφορετικό να το γνωρίζεις ως πληροφορία. Όλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι με αναπηρία τα κατάλαβα όταν βρέθηκα και εγώ στη θέση τους. Το να μην
μπορείς δηλαδή να πας στο δεύτερο όροφο μιας πολυκατοικίας αν δεν υπάρχει ασανσέρ. Ουσιαστικά κατάλαβα ότι ανάπηρη πόλη είναι η Αθήνα και όχι οι άνθρωποι. Όμως η οικονομική άνεση που έτυχε να έχω, με βοήθησε και έτσι ίσως μιλάω από θέση ισχύος και τα βλέπω πιο εύκολα τα πράγματα και να βλέπω το ποτήρι μισογεμάτο και όχι μισοάδειο. Πολλά πράγματα τα πληρώνεις για να λύνεις προβλήματα, όπως την διαμόρφωση του χώρου του σπιτιού σου ή το να έχεις το κατάλληλο αυτοκίνητο. Για τα άτομα με αναπηρία το μόνο προσβάσιμο μέσο είναι το Μετρό.

Τί σημαίνει εθελοντισμός για εσάς;
Είναι μια μικρή κοινωνική προσφορά που πάντα με ενδιέφερε. Όμως για μένα που το κάνω full time job είναι διαφορετικό. Πάντα μεταξύ Δαβίδ και Γολιάθ, ήμουν με τον Δαβίδ. Εθελοντική εργασία αποφάσισα να κάνω γιατί η κύρια δουλειά μου – ως κατασκευαστής – έχει πληγεί από την οικονομική κρίση και θα αναμένεται να είναι μία ζημιογόνος ενασχόληση για τα επόμενα δυο χρόνια από τη στιγμή που δεν υπάρχει ανάπτυξη στην χώρα. Αυτός είναι ο βασικός λόγος για τον οποίο αποφάσισα να προσφέρω εθελοντική εργασία.

Το κράτος είναι κοντά στους ανθρώπους με κινητικά προβλήματα;
Το κοινωνικό κράτος στην Ελλάδα ήταν πάντα λειψό και φτωχό και σήμερα γίνεται
ακόμη πιο φτωχό απέναντί μας. Η κρατική επιχορήγηση είναι πολύ μικρή και – ως
Κοινωφελές Ίδρυμα που είναι το Χατζηπατέρειο – φοβόμαστε για περαιτέρω
μείωση. Θεωρώ ότι οι οποιεσδήποτε περικοπές δεν θα έπρεπε να έχουν γίνει στα
Ιδρύματα που βοηθούν παιδιά αλλά σε οργανισμούς που είναι δαπανηροί και
δεν έχουν κανένα ρόλο.