Βάσω Αρμπουνιώτη: Διευθύντρια του Ιδρύματος «Χατζηπατέριο»

Το «Χατζηπατέριο» είναι ένα από όλα τα Ιδρύματα που σήμερα λόγω της
οικονομικής κρίσης που έχει περιέλθει η χώρα αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα. Η Διευθύντρια του Ιδρύματος Βάσω Αρμπουνιώτη αναφέρει τις οικονομικές δυσκολίες αλλά και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν τα άτομα με ανάπηρια και οι οικογένειες τους, για τα δικαιώματα τους, για την ανάγκη από υπηρεσίες κοινωνικής φροντίδας καθώς και για την
ποιότητα ζωής στην καθημερινότητα τους.

Πότε δημιουργήθηκε το Ίδρυμα Κοινωνικής Εργασίας;
Το Ίδρυμα Κοινωνικής Εργασίας δημιουργήθηκε με την σημερινή του μορφή το 1967. Ξεκίνησε τη δράση του ως παράρτημα ξένης εθελοντικής ανθρωπιστικής οργάνωσης, που εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα με τη λήξη του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, για να βοηθήσει στην ανασυγκρότηση της χώρας. Τη σκυτάλη πήρε στη συνέχεια μία ομάδα – που είναι και η καρδιά- από 21 εθελοντές, προερχόμενη από διάφορα επιστημονικά πεδία γιατροί, κοινωνικοί λειτουργοί, δικηγόροι, επιχειρηματίες, που ουσιαστικά ήταν και τα ιδρυτικά του μέλη. Το 1985, χάρις στη δωρεά της οικογένειας Ι.Κ. Χατζηπατέρα, αποκτά νέες σύγχρονες εγκαταστάσεις, στις οποίες στεγάζεται ένα από τα παλαιότερα σε διάρκεια προγράμματα του Ιδρύματος, το Κέντρο Αποκατάστασης Σπαστικών Παιδιών. Το Ίδρυμα, προκειμένου να τιμήσει τη δωρεά της επικαρπίας των κτιριακών εγκαταστάσεων, προσθέτει στην επωνυμία του Κέντρου, τον διακριτικό τίτλο «Χατζηπατέρειο».

Ποιός είναι ο σκοπός του Ιδρύματος;
Ο πρωταρχικός του σκοπός είναι – μέσα από την ανάπτυξη πρότυπων κοινωνικών προγραμμάτων είναι να προωθεί την επιστήμη της κοινωνικής εργασίας στη χώρα, ανάλογα με τα κοινωνικά προβλήματα, που αντιμετωπίζει η ελληνική κοινωνία. Στα πρώτα χρόνια της δράσης του, το Ίδρυμα ασχολείται με προγράμματα κοινοτικής ανάπτυξης, όπως η δημιουργία Εστίας Φιλίας στην περιοχή των Πετραλώνων, που περιελάμβανε υπηρεσίες προς την οικογένεια, τους ηλικιωμένους, δημιουργική απασχόληση παιδιών. Μέσα από αυτή την τεχνογνωσία του Ιδρύματος στήθηκε και ο θεσμός των Κ.Α.Π.Η, η οποία υιοθετήθηκε από το Υπουργείο Υγείας ως μια καλή πρακτική για παροχή υπηρεσιών προς την τρίτη ηλικία, η οποία εντάχθηκε μέχρι και σήμερα στο σύστημα πρόνοιας της χώρας.

Ποιές είναι οι ανάγκες που έχετε και σήμερα;
Οι συνεχείς περικοπές της κρατικής μας επιχορήγησης, η οποία αθροιστικά για τις χρονιές 2010 και 2011, έχει μειωθεί κατά 32%, έναντι αυτής του 2009, απειλεί σήμερα τη συρρίκνωση των υπηρεσιών μας σε μια εξαιρετικά ευάλωτη ομάδα πληθυσμού, όπως
είναι τα παιδιά με εγκεφαλική παράλυση και άλλες δυσκολίες. Επίσης η φορολόγηση των δωρεών, αλλά και η γενικότερη μείωση των εισοδημάτων των συμπολιτών μας, συρρικνώνει αισθητά και αυτή την πηγή εσόδων μας. Όταν δε αναφερόμαστε στις ανάγκες αποκατάστασης του παιδιού με εγκεφαλική παράλυση, αυτό σημαίνει ότι μαζί του θα πρέπει
να δουλέψει συντονισμένα εξειδικευμένο θεραπευτικό προσωπικό, όπως φυσιοθεραπευτής, λογοθεραπευτής, εργοθεραπευτής. Παράλληλα, οι παιδαγωγοί μας δουλεύουν τον μαθησιακό τομέα, την κοινωνικοποίησή του, τη γνωριμία με τον κόσμο που μας περιβάλλει, ώστε στη συνέχεια να ενταχθεί στο σχολείο. Εκτός όμως από τις υπηρεσίες που έχει ανάγκη το παιδί, στηρίζουμε και την οικογένειά του, παρέχοντας συναισθηματική και κοινωνική στήριξη από Κοινωνική Λειτουργό και Ψυχολόγο. Είναι προφανές λοιπόν ότι το έργο της αποκατάστασης, είναι μακρόχρονο, πολύπλευρο και δαπανηρό, αφού στηρίζεται από ανθρώπινο δυναμικό.

Τα κτήρια είναι προσβάσιμα για τους ανάπηρους;
Με την ευκαιρία των Ολυμπιακών Αγώνων το 2004, έχουν γίνει αλλαγές στα κτήρια, όμως το κόστος είναι διπλάσιο όταν δεν κάνεις ένα κτήριο προσβάσιμο από την αρχή.
Τα ζητήματα της προσβασιμότητας στο δομημένο περιβάλλον υπάρχουν ακόμη. Ένα κτήριο, μια πεζοδρόμηση που είναι φτιαγμένα με τις αρχές του «σχεδιάζω για όλους» έχει έναν
βαθύ εκπαιδευτικό χαρακτήρα και για τους πολίτες. Η έλλειψη προσβασιμότητας, δημιουργεί δυσκολίες, όχι μόνο στους ανθρώπους με αναπηρία αλλά και σε μία μητέρα με το καροτσάκι του μωρού της, σε έναν άνθρωπο που έχει πάθει ένα ατύχημα και πρόσκαιρα δυσκολεύεται. Ως χώρα έχουμε να διανύσουμε αρκετό δρόμο ακόμη, ώστε οι άνθρωποι με αναπηρία να έχουν ισότιμη πρόσβαση σε ό,τι οι μη ανάπηροι θεωρούμε αυτονόητο.

Σε τί σας έχει βοηθήσει να δουλεύετε με άτομα που έχουν αναπηρία;
Το να δουλεύεις με την αναπηρία, ως ανθρώπινο βίωμα, σε συμφιλιώνει με το μη τέλειο του ανθρώπου και σε φέρνει πιο κοντά σε ουσιαστικές αξίες ζωής. Αυτό που θα πρέπει να σκεφτόμαστε είναι ότι οι άνθρωποι με αναπηρία και οι οικογένειες τους έχουν δικαιώματα, ανάγκη από υπηρεσίες κοινωνικής φροντίδας και ποιότητα στη καθημερινή τους ζωή.