Βασίλης Κλέτσας: “Τρέχω Μαραθώνιο, διότι αισθάνομαι ότι οφείλω στα άτομα με ειδικές ανάγκες…”

Κύριε Κλέτσα πόσα χρόνια ασχολείστε με τον αθλητισμό και πώς ξεκινήσατε;
Απο μαθητής του Δημοτικού ασχολιόμουν με τον αθλητισμό. Θεωρώ πως με επηρέαζε θετικά ο μεγάλος μου αδελφός ο οποίος και αυτός είχε αγάπη για τα σπόρ ενώ οι γονείς μου, παρότι δεν με παρότρυναν, δεν μου στέκονταν ποτέ εμπόδιο. Ποτέ δεν είχα κάποια ιδιαίτερη διάκριση, με εξαίρεση μια πρώτη νίκη σε σχολικό αγώνα στον ακοντισμό. Ήθελα να βελτιώνομαι αλλά δεν το έκανα για να είμαι στη κορυφή. Μέχρι τα πρώτα χρόνια της επαγγελματικής μου καριέρας συνέχιζα τα σπόρ: μπάσκετ, squash, ski και ενίοτε ποδόσφαιρο. Ποτέ όμως δρόμους μεγάλων αποστάσεων.

Ποιό ήταν η αφορμή να αλλάξετε τον τρόπο ζωής από μια καθιστική ζωή σε αθλητισμό;
Κάποια στιγμή απορροφήθηκα από τη δουλειά μου και την οικογένεια μου και σταμάτησα την άθληση τελείως. Εγινα υπέρβαρος. Μόλις έφθασα τα 40, είδα τον εαυτό μου από μακριά: Υπέρβαρος, καθιστική ζωή και αγχωτικό επάγγελμα, το μέλλον διαγραφόταν δυσοίωνο. Έπρεπε να κάνω κάτι πρωτού παγιωθεί αυτή η κατάσταση. Γράφτηκα σε ένα γυμναστήριο και άρχισα να βλέπω κάποια μικρή πρόοδο. Το «μικρή» υπογραμισμένο. Έπρεπε να βάλω κάποιο υψηλό στόχο. Τι υψηλότερο από ένα Μαραθώνιο! Το ανακοίνωσα στη γυναίκα μου η οποία αρχικά δεν νομίζω ότι με πίστεψε. Δέν είχε σημασία, το είχα πάρει απόφαση.

Γιατί επιλέξατε να τρέχετε σε Μαραθώνιο ένα αγώνισμα με τόσα πολλά χιλιόμετρα;
Είχα πάντα μία εσωτερική έλξη στον Κλασικό Αθλητισμό. Παρότι η φυσική μου διάπλαση δεν μου επέτρεπε διακρίσεις, στο παρελθόν έκανα άλμα είς μήκος και ακοντισμό. Ακολουθούσα τον αδελφό μου σε διασυλλογικούς αγώνες και κατά καιρούς έβλεπα αγώνες στίβου ζωντανά ή στην τηλεόραση. Από όλα τα αθλήματα όμως, αυτό που μου έφερνε δάκρυα στα μάτια ήταν ο Μαραθώνιος. Θεωρούσα ότι το να τερματίσεις έναν μαραθώνιο απαιτούσε υπέρβαση – ήταν κάτι παραπάνω από ένα απλό σπορ. Ήταν ένα κατόρθωμα. Όταν αποφάσισα να τρέξω Μαραθώνιο δεν ήταν μόνο για να αδυνατίσω. Ήταν γιατί είχα την ανάγκη να πετύχω αυτό το κατόρθωμα. Έλεγα κρυφά στον εαυτό μου: Δεν μπορεί να είσαι Ελληνας , να ασχολείσαι με τον αθλητισμό και να μην έχεις τρέξει ποτέ την Κλασσική Διαδρομή! Στούς εφτά μήνες που μεσολάβησαν απο την απόφασή μου να τρέξω μέχρι να βρεθώ στη γραμμή της αφετηρίας, δούλεψα μεθοδικά και επικεντρωμένα. Τίποτα δεν μπορούσε να με αποσπάσει απο το στόχο μου. Και παρόλα αυτά, δεν άφησα πίσω ούτε τη δουλειά μου ούτε την οικογένειά μου. Απεναντίας, θεωρώ ότι βελτιώθηκα σε όλες μου τις υποχρεώσεις. Έτρεξα τον πρώτο μου Μαραθώνιο και τερμάτισα σε έναν αξιοπρεπές χρόνο. Σε 5 μήνες έτρεξα τον δεύτερο στη Βαρκελώνη και πολύ σύντομα έτρεξα τον καλύτερο από όλους: Τον Μαραθώνιο της Νέας Υόρκης.

Γιατί αποφασίσατε να βοηθήσετε το «Χατζηπατέρειο» Ίδρυμα;
Ένας φίλος μου που προσφέρει εθελοντική εργασία στο Ιδρυμα μου εξήγησε τις οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν. Προσφέρθηκα να βοηθήσω και εγώ όπως μπορώ.

Είναι η πρώτη φορά που κάνετε φιλανθρωπική δράση;
Με τη στενή έννοια της λέξης ναί. Αλλά αυτή είναι μια αρχή για μένα. Σκοπεύω να ξανακάνω φιλανθρωπική δράση και θα στρέψω και τα παιδιά μου πρός αυτή την κατεύθυνση. Όπως και στην εργασία, μένει να δεί κανείς που μπορεί να είναι πιό αποτελεσματικός. Περιμένω να διαβάσω το περιοδικό σας μήπως πάρω κάποια ιδέα!

Θεωρείτε ότι οι Έλληνες είναι εκπαιδευμένοι στον εθελοντισμό;
Οχι βέβαια! Δεν είναι στην κουλτούρα μας και σίγουρα δεν περνάνε τέτοια μηνύματα τα σχολεία. Όμως, έχω την αίσθηση ότι με αφορμή τις σημερινές δύσκολες συνθήκες, κάτι μπορεί να αλλάξει. Η κοινωνία ζεί ένα σοκ και ελπίζω να αρχίσουμε να βλέπουμε διαφορετικά.

Τί σας ενοχλεί στην σημερινή εικόνα της Ελλάδας;
Τα χαμηλά αντανακλαστικά της κοινωνίας. Πήρε πολύ χρόνο να αντιληφθεί η πλειονότητα του κόσμου ότι το παλιό έχει πεθάνει και ότι πρέπει να αλλάξουμε νοοτροπία. Καθυστερούμε πολύ για να βρούμε λύσεις και ο χρόνος δεν είναι με το μέρος μας.

Τί έχετε αλλάξει στην ζωή σας με την οικονομική κρίση;
Ζώντας σε ένα τετοιο οικονομικό περιβάλλον, όπου υπάρχει έλλειψη προοπτικής, η διάθεση μου δεν είναι όπως πρίν. Προσπαθώ να διατηρώ την αισιοδοξία μου και η άθληση με βοηθά σε αυτή την κατεύθυνση. Το συστήνω ανεπιφύλακτα σε όλους!