Η Αντουαννέτα Φραντζέσκου μιλά για το ιδρυμα “Η Παμμακάριστος” από το 1953

Το Ίδρυμα για το Παιδί «Η Παμμακάριστος» είναι μετεξέλιξη και συνέχεια του φιλανθρωπικού ιδρύματος «Παιδικές Εξοχές Παμμακαρίστου» που ιδρύθηκε το 1945 από τις αδελφές της Ιεράς Μονής Παμμακαρίστου. Η ανάγκη για στήριξη συνδρομή και βοήθεια πάνω στα σημαντικά κοινωνικά και εκπαιδευτικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι που βρίσκονται λόγω κάποιας ιδιαίτερης δυσκολίας σε μειονεκτική θέση, έγινε η βασική φιλοσοφία και ο κύριος σκοπός του ιδρύματος.
Στέλνοντας μηνύματα ανθρωπιάς και αλληλεγγύης το Ίδρυμα διαδοχικά περιέθαλψε παιδιά σεισμόπληκτα από την Κεφαλονιά – τη Σαντορίνη και τον Βόλο, προσφυγόπουλα από την τέως Σοβιετική Ένωση – Κωνσταντινούπολη – Αίγυπτο και Κύπρο, κακοποιημένα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες που φιλοξενούνταν στο οικοτροφείο του Ιδρύματος.
Το Ίδρυμα υπήρξε πρωτοπόρο στον τομέα της εκπαίδευσης νέων, ιδρύοντας την δευτεροβάθμια Οικοκυρική Σχολή, πρόγραμμα που θεωρήθηκε πρωτοποριακό και πολύ αργότερα το Υπουργείο Παιδείας εξέτασε τη δομή και λειτουργία του προκειμένου να θεσμοθετήσει την Ίδρυση και Λειτουργία της δευτεροβάθμιας τεχνικής εκπαίδευσης καθώς και Δημοτικό Σχολείο δίνοντας τους εφόδια για επαγγελματική αποκατά-
σταση. Το Ίδρυμα ήταν από τους πρώτους φορείς στην Ελλάδα που έλαβε από το Υπουργείο Υγείας και Πρόνοιας άδεια ίδρυσης και λειτουργίας «Μονάδας Περίθαλψης Νοητικά Καθυστερημένων Παιδιών». Το 1979 με απόφαση του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων το δημοτικό σχολείο μετατρέπεται σε ειδικό δημοτικό σχολείο και
στελεχώνεται με ειδικούς δασκάλους και υποστηρίζεται με κατάλληλο επιστημονικό προσωπικό. Το ίδιο έτος ιδρύεται και ο πρότυπος παιδικός σταθμός του Ιδρύματος. Δημιουργείται ο θεσμός των εργαστηρίων επαγγελματικής κατάρτισης για ειδικά παιδιά, με τη συμμετοχή του Ιδρύματος σε Ευρωπαϊκά προγράμματα δίνονται ευκαιρίες άμεσης επαφής με πρότυπα κέντρα του εξωτερικού μέσω των οποίων αναπτύσσονται νέες μεθοδολογίες και εξειδικευμένα προγράμματα για νέους /ες με μαθησιακές δυσκολίες . Το Ίδρυμα έχει εκπονήσει εκπαιδευτικό υλικό το οποίο χρησιμοποιείται από τις ειδικές δομές του Υπουργείου Παιδείας και αφορά τον αυτισμό, την βελτίωση της διαδικασίας ένταξης ατόμων ειδικών κατηγοριών στο εκπαιδευτικό σύστημα καθώς και υλικό για την αναβάθμιση
των ειδικών σχολείων. Φιλοξενεί 135 παιδιά που φοιτούν σε εγκαταστάσεις 2000 τ.μ. σε έκταση 20 στρεμμάτων.

Αντουαννέτα Φραντζέσκου: ΔΙΕΥΘYΝΤΡΙΑ ΟΙΚΟΤΡΟΦΕIΟΥ

Πόσο δύσκολη ήταν η ώρα του αποχωρισμού από την μητέρα σας; Τί θυμάστε έντονα;
Όταν έγινε η εισβολή δεν ήμουν με τους γονείς μου, αλλά με τους παππούδες μου σε ένα άλλο χωριό. Mε την εισβολή η οικογένειά μου εγκλωβίστηκε στο χωριό ενώ εγώ μαζί με τους παππούδες μου προλάβαμε να φύγουμε από το χωριό τους μέσα από βομβαρδισμούς και καταλήξαμε πρόσφυγες στα ορεινά της Κύπρου. Οι γονείς μου μη ξέροντας που βρίσκομαι άρχισαν να με αναζητούν μέσω του Ερυθρού Σταυρού. Η μητέρα μου στην απόγνωσή της με αναζήτησε και μέσω του Τούρκικου ραδιοφωνικού σταθμού Bairak. Μετά από λίγο καιρό οι Τούρκοι επέτρεψαν στην αδελφή μου να περάσει στα ελεύθερα σαν συνοδός μιας ασθενούς που χρειαζόταν νοσηλεία σε νοσοκομείο. Έψαξε με βρήκε και μαζί της πέρασα στoν κατεχόμενο πλέον Κορμακίτη, όπου και εγκλωβίστηκα. Όταν αποφασίστηκε να φύγω για την Ελλάδα πέρασα στα ελεύθερα, με τη συνοδεία του Ο.Η.Ε., δηλώνοντας στους Τούρκους ότι δεν θα ξανα επιστρέψω (μόνο έτσι μπορούσα να φύγω από τα κατεχόμενα). Έμεινα σε κάποιο συγγενικό σπίτι στη Λευκωσία μέχρι να ετοιμαστούν τα χαρτιά μου για να μπορώ να ταξιδέψω. Όταν ήρθε η ώρα του ταξιδιού πήγα να αποχαιρετίσω τους δικούς μου στο οδόφραγμα. Αυτή είναι μια στιγμή που θα μείνει πάντα χαραγμένη στη μνήμη και στην καρδιά μου. Μια σειρά από μεγάλα βαρέλια χώριζε την πατρίδα μου στα δύο και εμένα από τη μάνα μου. Με εμπόδιζε να τρέξω στην ασφάλεια της αγκαλιάς της να μου καθησυχάσει τους φόβους μου για το άγνωστο και να την αποχαιρετήσω. Την έβλεπα από μακριά να παρακαλάει τους Τούρκους στρατιώτες να την αφήσουν για λίγο να με πλησιάσει αλλά αυτοί την έσπρωχναν και της φώναζαν «πίσω, πίσω» ίσως να ήταν η μόνη ελληνική λέξη που ήξεραν. Από την άλλη εγώ παρακαλούσα τους στρατιώτες του Ο.Η.Ε. να μεσολαβήσουν για να μιλήσω για λίγο στη μάνα μου αλλά δεν το έκαναν. Έτσι αποχαιρετιστήκαμε από μακριά κλαίγοντας και κουνώντας τα χέρια. Δεν ήξερα αν και πότε θα την ξαναδώ.

Αν σας έλεγα να αλλάξετε κάτι από την διαδρομή της ζωής σας, τί είναι αυτό που θα αλλάζατε; Θα αλλάζατε την επιλογή των γονιών σας να μεγαλώσετε στο ίδρυμα;
Η απουσία της οικογένειας μου και ιδιαιτέρα των γονιών μου ήταν πολύ έντονη. Εκείνη την εποχή αν με ρωτάτε, σίγουρα θα προτιμούσα να μην είχαν καν
σκεφτεί το καλό μου , σε σχέση με την εκπαίδευση και τις ευκαιρίες στη ζωή μου. Θα ήθελα να με είχαν κρατήσει δίπλα τους με όποιο κόστος. Μεγαλώνοντας όμως και αναλογιζόμενη τη ρευστότητα της τότε κατάστασης και την αγωνία για την ασφάλειά μας μπορώ να πω ότι δικαιολόγησα την απόφαση τους, ή τουλάχιστον δεν μου έμειναν πικρίες για την εντός εισαγωγικών « εγκατάλειψή» τους. Εξάλλου τώρα που έχω τα δικά μου παιδιά, μπορώ να καταλάβω την αγωνία που είχαν για το μέλλον των παιδιών τους. Άλλωστε η λύση αυτή ήταν προσωρινή μέχρι να ηρεμίσει η κατάσταση. Τα έφερε όμως έτσι η ζωή, που η λύση
αυτή έμελε να γίνει μόνιμη.

Πόσο επηρέασε τη ζωή σας που μένατε σε ένα χώρο όπως το ίδρυμα;
Η ζωή μου σίγουρα επηρεάστηκε παρά πολύ. Κατ΄αρχάς η μεγάλη δυσκολία δηλαδή η πρώιμη και απότομη απογαλάκτιση από την οικογένειά μου πιστεύω ότι με έμαθε να αντιμετωπίζω τις δυσκολίες και να στέκομαι γερά στα δικά μου πόδια. Στη συνέχεια το ότι βρέθηκα στο συγκεκριμένο Ίδρυμα με την παρουσία των Αδελφών που καθημερινά προσπαθούσαν να δημιουργήσουν για μας τα παιδιά ένα περιβάλλον σταθερό, ζεστό και φιλικό με βοήθησε από την μια να πάρω τα απαραίτητα εφόδια για τη ζωή μου και από την άλλη διαμόρφωσε το χαρακτήρα μου. Ιδιαίτερα θέλω να σταθώ στο πρόσωπο της Διευθύντριας Αδελφής Μαρίνας Κουμάντου, ενός ανθρώπου φωτισμένου με υψηλό αίσθημα κοινωνικής ευθύνης που η προσωπική της ζωή, το όραμα, οι αξίες και η αφοσίωση της
επηρέασαν κατά τον πιο καταλυτικό τρόπο την ζωή μου.

Ένα ίδρυμα όπως το δικό σας αντιμετωπίζει δυσκολίες για την επιβίωση του; Οι φορολογίες που έχετε υποστεί από το κράτος πόσο έχουν δυσκολέψει το έργο σας;
Το Ίδρυμα πάντα αντιμετώπιζε δυσκολίες είτε μικρές, είτε μεγάλες, είτε ανυπέρβλητες όπως σήμερα με τον κίνδυνο πάντοτε της μείωσης της ποιότητας της ζωής των παιδιών.

Πόσο ο εθελοντισμός βοηθάει στην καλύτερη λειτουργία του Ιδρύματος;
Το ίδρυμα από την ίδρυσή του βασίστηκε στους εθελοντές. Η παρουσία τους ήταν πάντα αισθητή και τους διέκρινε ο άψογος επαγγελματισμός δηλαδή οι εθελοντές που επέλεγαν να προφέρουν τις υπηρεσίες τους στην Παμμακάριστο, δεν διέφεραν από τους εργαζόμενους. Οι προσφορές φίλων, οργανώσεων και φιλανθρωπικών ιδρυμάτων ήταν και είναι συμπαραστάτες στο έργο του Ιδρύματος τόσο από την Ελλάδα όσο και από το εξωτερικό.