Μητροπολίτης Σύρου & Μυκόνου Δωρόθεος β’: Όπου υπάρχει πνεύμα αλληλεγγύης και ομοψυχίας, εκεί υπάρχουν και λύσεις!

Μία συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης παραχώρησε στην εφημερίδα «Λόγος των Κυκλάδων» ο Μητροπολίτης Σύρου & Μυκόνου Δωρόθεος β’, με αφορμή τις εορταστικές ημέρες του Πάσχα, αλλά και τον «θόρυβο» που δημιουργήθηκε για τη Θεία Κοινωνία κληρικών σε πιστούς, εν μέσω πανδημίας του κορονοϊού. «Τα τελευταία χρόνια, βιώσαμε όλοι μαζί δύσκολες στιγμές, και όλοι μαζί τις αντιμετωπίσαμε», δήλωσε χαρακτηριστικά ο Μητροπολίτης Δωρόθεος β’ και τόνισε πως όπου υπάρχει πνεύμα αλληλεγγύης και ομοψυχίας, όπου υπάρχει διακονία αγάπης, εκεί υπάρχουν και λύσεις! «Η τοπική μας Εκκλησία επέδειξε τα χρόνια αυτά υψηλό αίσθημα ευθύνης και στάθηκε με όλη τη δύναμή της δίπλα στον άνθρωπο! Ήδη, αυτό γίνεται και τώρα με διάκριση και ποιμαντική φροντίδα», πρόσθεσε.

Δείτε εδώ ολόκληρη τη συνέντευξη που παραχώρησε στην εφημερίδα «Λόγος των Κυκλάδων»:

Σεβασμιότατε, το Πάσχα φέτος είναι διαφορετικό από τα προηγούμενα. Να το συνδυάσουμε με το ρήμα πάσχω ή με το πάσχα (πέρασμα) από μια δύσκολη περίοδο της ζωής μας σε μια άλλη; «Το Πάσχα για την Εκκλησία  και τον πιστό λαό μας είναι «η απαρχή νέας βιοτής, της αιώνιου» (Κανόνας  του Πάσχα). Έτσι βίωσε ο λαός μας και στις πιο δύσκολες στιγμές του ιστορικού του βίου την μεγάλη αυτή γιορτή «την των εορτών εορτή και την των πανηγύρεων πανήγυρι»! Είναι η καινούργια ζωή για τον άνθρωπο και τη φύση, που ήρθε να φέρει ο Χριστός με τη Σταύρωση και την Ανάστασή Του. Έτσι θα το γιορτάσουμε και φέτος, ως την υπενθύμιση της επανόδου του πεπτωκότος  ανθρώπου στην κοινωνία της αγάπης με το Θεό Πατέρα μας! Βέβαια, σε χρόνους δουλείας και σκλαβιάς, οι Έλληνες συνέδεαν πάντα την Ανάσταση του Χριστού με την Ανάσταση του Γένους, και αυτό ήταν ένα ξεχείλισμα πίστεως και εμπιστοσύνης στην παρουσία του Θεού!» Ο Μητροπολίτης και η Μητρόπολη γενικότερα, πώς βιώνουν, μέσω των αναξιοπαθούντων συνανθρώπων μας, τη σημερινή κρίση; Τα τελευταία χρόνια, βιώσαμε όλοι μαζί δύσκολες στιγμές, και όλοι μαζί τις αντιμετωπίσαμε. Όπου υπάρχει πνεύμα αλληλεγγύης και ομοψυχίας, όπου υπάρχει διακονία αγάπης, εκεί υπάρχουν και λύσεις! Η τοπική μας Εκκλησία επέδειξε τα χρόνια αυτά υψηλό αίσθημα ευθύνης και στάθηκε με όλη τη δύναμή της δίπλα στον άνθρωπο! Ήδη, αυτό γίνεται και τώρα με διάκριση και ποιμαντική φροντίδα. Είμεθα σε επικοινωνία με τον κ. Χαρίτο και θα προσφέρουμε δώρα αγάπης σε όλα τα  μέλη του Σωματείου Συνταξιούχων ΙΚΑ. Είμεθα, επίσης, σε επικοινωνία με τον κ. Βουτσίνο, για να βοηθήσουμε μερικές οικογένειες που αντιμετωπίζουν προβλήματα στην καθημερινότητά τους. Στο Νοσοκομείο  έγινε ήδη μία δωρεά από τον Μητροπολίτη  και έπονται κι άλλες από το ταμείο της Ιεράς Μητροπόλεως.  Δεν θα υπολειφθούμε στην διακονία της αγάπης! Η Ένωση Ελλήνων Εφοπλιστών συνεχίζει ,  και είμαι ευγνώμων στα Μέλη της και στον Πρόεδρό της κ. Θεόδωρο Βενιάμη, και για το 2020 τη διανομή πακέττων στις τρίτεκνες και πολύτεκνες οικογένειες. Στο σημείο αυτό, θέλω να ευχαριστήσω Πλοιοκτήτες, Επιχειρηματίες, αλλά και απλούς συνανθρώπους μας, οι οποίοι μας στηρίζουν με μικρές και μεγάλες χειρονομίες αγάπης, τις οποίες εμείς ανταποδίδουμε στην κοινωνία, όπως και όπου πρέπει.» Να υποθέσουμε ότι, εξαιτίας της συμπεριφοράς του ανθρώπου προς τη φύση και το περιβάλλον γενικότερα, ο Θεός του γύρισε την πλάτη; «Εδώ ανοίγει ένα μεγάλο κεφάλαιο! Αυτές τις ημέρες, έγκλειστος και εγώ στο Επισκοπείο, αναλογίζομαι κατ’ εμαυτόν  τα όσα συμβαίνουν σήμερα στον πλανήτη! Έθεσα στον εαυτό μου δύο ερωτήματα: «Γιατί όλα αυτά που ζούμε;» «Ποιος, αλήθεια, κάλεσε τον τόσο περίεργο, ανυπόμονο και φονικό ιό να έρθει στη ζωή μας;» Και, νομίζω, πήρα τη σωστή απάντηση: Τον κάλεσε η παράφρων συμπεριφορά του ανθρώπου απέναντι στην δημιουργία του Θεού! Ο Θεός μας κατέστησε φύλακες της περιουσίας του, του κόσμου, που σημαίνει «κόσμημα», και εμείς τον μεταμορφώσαμε με αλόγιστες, βέβηλες και καταστροφικές πράξεις σε μια «κοιλάδα του κλαυθμώνος»! Τον ιό τον προσκάλεσαν οι φλόγες του Αμαζονίου, του κατακαέντος μεγαλύτερου πνεύμονα ζωής στον κόσμο και τα 500.000 αποτεφρωμένα ζώα στην Αυστραλία, δημιουργήματα και αυτά του Θεού! Τον προσκάλεσαν οι τελευταίες πνοές τον αποσκελετωμένων παιδιών, που πεθαίνουν από την πείνα και τις αρρώστιες στην Αφρική και αλλού, βορρά στα αδηφάγα πτηνά  του ουρανού. Τον κάλεσε η αδηφάγος όρεξη του ανθρώπου για πλουτισμό και η θέαση του εαυτού του ως υπερανθρώπου! Στο σημείο αυτό, να σας θυμίσω από το κεφάλαιο 6 της Γενέσεως τους λόγους του ιερού Συγγραφέως, σε σχέση με τον κατακλυσμό επί της εποχής του Νώε: « Εφθάρη δε η γη εναντίον του Θεού και επλήσθη η γη αδικίας. Και είδεν ο Θεός την γην και ην κατεφθαρμένη» (Γεν.6,11-12). Το ίδιο δεν έχει γίνει και τώρα; Τον κάλεσαν οι φωνές του πόνου των Χριστιανών,  που σφαγιάστηκαν μπροστά στα μάτια μας, στις οθόνες της τηλεοράσεως, από τα ξίφη αλλοπίστων! Τον κάλεσε η αδιαφορία των ισχυρών, έναντι των αδυνάτων! Τον κάλεσαν οι ψευδεπίγραφοι διαπραγματευτές της «ειρήνης», με τα πτώματα όσων προσφὐγων «λικνίστηκαν» για μέρες άταφα στα νερά του Αιγαίου, επειδή, καταδιωγμένοι από τις εστίες τους, ζήτησαν το δικαίωμα στη ζωή. Υπάρχουν, λοιπόν, πιστεύω πολλά μηνύματα, προκλήσεων αλλά και προσκλήσεων, για αλλαγή τρόπου συμπεριφοράς και ζωής, σε οικουμενικό αλλά και σε προσωπικό επίπεδο! Εύχομαι όλοι να τα αντιληφθούμε και να τα αξιοποιήσουμε σωστά!» Πέρυσι κατάμεστοι οι ναοί τις ημέρες των Παθών και της Ανάστασης. Ποια αισθήματα σας διακατέχουν μπροστά σε μια κενή πιστών εκκλησία; Λύπης και νοσταλγίας! Δεν είναι εύκολο να ιερουργούμε χωρίς την παρουσία των χριστιανών μας. Άλλωστε η λέξη Λειτουργία  ετυμολογείται «έργον λαού»! Εύχομαι και προσεύχομαι όταν περάσουν όλα αυτά, τα στασίδια και τα καθίσματα των ναών μας να γεμίσουν πάλι με τα ευλογημένα πρόσωπα των πιστών μας. Γιατί, ό,τι πολύτιμο και αν έχουν οι Ναοί μας, χωρίς τους ἐμψυχους Ναούς, τους ανθρώπους μας, δεν έχει καμία αξία.» Πολύς ο λόγος για τη Θεία Κοινωνία και την παρότρυνση να αποφεύγεται από τους πιστούς κατά τη διάρκεια της πανδημίας. Η Εκκλησία, αντίθετα, θεωρεί ότι η Θεία Κοινωνία δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση μέσον διάδοσης οποιονδήποτε ασθενειών. Υπάρχει τεκμηριωμένη απόδειξη γι’ αυτό; «Έχουμε τοποθετηθεί κατηγορηματικά και δημοσίως επί του θέματος αυτού! Είναι βλασφημία και να το συζητάμε! Το Σώμα του Χριστού, που νίκησε τον χειρότερο εχθρό του ανθρώπου, το θάνατο, μόνο ζωή και δύναμη προσφέρει! Τα όσα ακούστηκαν περί του θέματος αυτού μόνον ως «φληναφήματα» χαρακτηρίζονται και εκπέμπονται από τα χείλη εκείνων, που δεν γεύθηκαν ποτέ τη χαρά και την ευλογία της Θείας Μεταδόσεως. Αν έστω ισχυρισθούμε, ή κατ’ ελάχιστον αμφισβητήσουμε την καθαρότητα του Σώματος και του Αίματος του Χριστού, τότε αυτοκαταργούμεθα  ως Εκκλησία  και δεν έχουμε λόγω υπάρξεως. Χρόνια και χρόνια οι Εφημέριοι των Φυλακών και των Νοσοκομείων Λοιμωδών Νόσων κοινωνούν ασθενείς! Ουδείς  ποτέ κληρικός αρρώστησε! Σήμερα υπακούμε στις προτροπές της Ιεράς Συνόδου, η οποία ανέλαβε και την ευθύνη έναντι του Θεού για το θέμα αυτό!» Παρά τη σύμπλευση Πολιτείας και Εκκλησίας για την τέλεση ιερών μυστηρίων χωρίς την παρουσία πιστών, κάποιοι ιερείς ή ιεράρχες αγνόησαν τις εντολές και άνοιξαν τους ναούς στους πιστούς. Θα επιθυμούσατε (αν ήταν στη διακριτική σας ευχέρεια) να κάνετε κι εσείς το ίδιο κάτω από τις σημερινές συνθήκες; «Ζούμε σε μία συντεταγμένη πολιτεία και οφείλουμε να τηρούμε τα υπό των νόμων οριζόμενα. Η Εκκλησία από την πρώτη στιγμή συναισθανθείσα το μέγεθος του προβλήματος, αλλά και την ευθύνη που της αναλογεί, έπραξε το χρέος Της με Συνοδικές Αποφάσεις, αλλά και με Ποιμαντορικές Επισκοπικές Εγκυκλίους! Εμείς οφείλουμε να στηρίξουμε το λαό μας και να τον κατηχήσουμε σωστά αυτή την ώρα, με κάθε ποιμαντική μέριμνα. Συμμεριστήκαμε από την πρώτη στιγμή την αγωνία του Πρωθυπουργού, τον οποίο οφείλουμε να συγχαρούμε για την πρόνοια και την τόσο σωστή και άμεση λήψη μέτρων, ώστε σήμερα η πατρίδα μας να μη ζει όσα βλέπουμε σε άλλες χώρες του πλανήτη, και μάλιστα στη γειτονιά μας. Βέβαια, παρουσιάζονται και περιστατικά, που δεν συμβαίνουν, θέλω να πιστεύω, από πρόθεση, αλλά πρόκειται για αυθόρμητες ενέργειες υπερβάλλοντος ζήλου και μέσα στα πλαίσια του μικρού χρόνου προσαρμογής σε πρωτόγνωρες καταστάσεις. Αλλά και οι υπηρεσίες του Κράτους οφείλουν να τα αντιμετωπίζουν ψύχραιμα, χωρίς να δίδεται η εντύπωση ότι εξαντλείται η αυστηρότητα σε ένα Επίσκοπο ή σε ένα Κληρικό, και, τέλος, οι Κρατικοί Υπάλληλοι να αντιμετωπίζουν την Εκκλησία με τον, προσήκοντα στην πολυαιώνια προσφορά Της στο Γένος και το Λαό μας, σεβασμό και να μην απευθύνονται προς Αυτήν ως εάν να επρόκειτο για μία υποταγμένη σ’ αυτούς υπηρεσία, όπως πρόσφατη Εγκύκλιος Διευθύνσεως του Υπουργείου Παιδείας, το ύφος του κειμένου της οποίας με έθιξε προσωπικά και ως Επίσκοπο της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Εύχομαι η εφετινή Μεγάλη Εβδομάδα να είναι για το λαό μας μόνον Εβδομάδα Αναστάσεως.» Πώς θα σκιαγραφούσατε παραστατικά και αλληγορικά, υπό τις παρούσες συνθήκες, τη σταύρωση, την ταφή και την ανάσταση του Ιησού, με τους πιστούς μη συμμετέχοντες στα Άγια Πάθη και την Ανάσταση; «Όλη η ζωή μας είναι μια σταυρική πορεία, με πτώσεις και ανορθώσεις, με σταυρώσεις, σταυρωτές και Αναστάσεις. Δεν ζούμε σήμερα κάτι διαφορετικό! Απλώς, τώρα καταλαβαίνουμε ότι δεν πρέπει να γυρίζει ο άνθρωπος την πλάτη του στο Θεό. Κάτι θέλει να μας πει, ένα μήνυμα να στείλει όλη αυτή η υπόθεση. Εκεί πρέπει να εστιάσουμε την αλληγορία της πανδημίας!» Τέλος, ποια είναι τα προγνωστικά σας για την «επόμενη μέρα» και ποια η συμβολή της Εκκλησίας, σε επίπεδο Μητρόπολης, όταν θα φτάσει η μέρα εκείνη, με τον κόσμο πληγωμένο πολύπλευρα από την πανδημία; «Το δυσκολότερο, που θα κληθούμε να διαχειριστούμε ὀλοι, και κυρίως η υπεύθυνη Πολιτεία, είναι το «μετά ταύτα»! Τότε θα αναδειχθούν όλα τα προβλήματα, που ίσως είναι πολλά και που τώρα κυοφορούνται, πίσω από τις κλειστές πόρτες των «ελεύθερων πολιορκημένων»! Τώρα δοκιμάζεται ο θεσμός και ο δεσμός της οικογένειας, το «εγώ μου»και το «εσύ σου» αν έχουν γίνει το «εμείς», δοκιμάζεται η δύναμη να πειθαρχούμε στον εαυτό μας και στα παιδιά μας με σωστή διαπαιδαγώγηση, χωρίς τραύματα και πληγές! Μετά θα καταδειχθεί η δυνατότητα των Κρατικών Φορέων να αντιμετωπίσουν σωστά την οικονομική, οικογενειακή και κοινωνικών διαστάσεων κρίση, που, καίτοι το απεύχομαι, θα εμφανισθεί. Τώρα σφυρηλατείται το κουράγιο να καταλάβουμε ότι δεν είμαστε υπεράνθρωποι, αλλά εικόνες του Θεού, που δεν μπορούμε να τα βγάλουμε πέρα χωρίς Αυτόν, παίζοντας μαζί του«κρυφτό»!»