Χρυσάνθη-Ρέα Σταυρίδου-Κωνσταντοπούλου: Πρόεδρος Ορφανοτροφείου Θηλέων η «Μέλισσα»

Το Ορφανοτροφείο Θηλέων η «Μέλισσα» σε μια πενταετία κλείνει τα 100 χρόνια προσφοράς στην πόλη της Θεσσαλονίκης.

Από μόνο του το μέγεθος αυτής της διαδρομής φανερώνει και το μέγεθος του έργου που έχει επιτελέσει. Μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια, ανταποκρίθηκε σε πολλές ανάγκες της τοπικής κοινωνίας. Σήμερα συνεχίζει να στέκεται δίπλα στα παιδιά που το έχουν ανάγκη, τα παιδιά που δίνουν καθημερινό αγώνα. Για την εξέλιξη της «Μέλισσας» λοιπόν, για την τωρινή δραστηριότητα αλλά και για τα μελλοντικά σχέδια, θα μιλήσει στη «Δύναμη της Προσφοράς» η πρόεδρος της «Μέλισσας», κυρία Χρυσάνθη-Ρέα Σταυρίδου-Κωνσταντοπούλου.

Κυρία Κωνσταντοπούλου, η «Μέλισσα» είναι ένα Σωματείο με μακρά ιστορία. Πείτε μας κάποια γεγονότα σταθμούς για την εξέλιξή του από τη στιγμή της ιδρύσεώς του μέχρι σήμερα.

Το Ειδικά Αναγνωρισμένο Φιλανθρωπικό Σωματείο Ορφανοτροφείο Θηλέων Θεσσαλονίκης «Η Μέλισσα» είναι Ν.Π.Ι.Δ.. Ιδρύθηκε από κυρίες και δεσποινίδες της Θεσσαλονίκης το 1921 για να περιθάλψει τα ορφανά αγόρια και κορίτσια που ήρθαν από τον Καύκασο και να μοιράσει στους πρόσφυγες ρουχισμό, τρόφιμα και κλινοσκεπάσματα. Το 1922 δέχεται και τα ορφανά, αγόρια και κορίτσια, της Μικρασιατικής Καταστροφής, καθώς και όσα ορφανά επέζησαν από το Ορφανοτροφείο της Σμύρνης. Το 1928 το ελληνικό κράτος, για να βοηθήσει τις εθελόντριες κυρίες του Διοικητικού Συμβουλίου, ιδρύει εξατάξιο σχολείο με επαγγελματικά εργαστήρια. Το 1940 παραμονές του πολέμου η Γενική Διοίκηση Μακεδονίας δίνει εντολή τα αγόρια της «Μέλισσας» να μεταφερθούν σε ιδρύματα αρρένων και τοΆσυλο Θηλέων να συγχωνευθεί με τη «Μέλισσα». Έτσι πλέον το Ορφανοτροφείο «Η Μέλισσα» γίνεται Ορφανοτροφείο Θηλέων και το 1941 στεγάζει 242 κορίτσια ηλικίας 4-15 ετών. Τέλη του 1940 το κτίριο της «Μέλισσας» καταλαμβάνεται από τους Βούλγαρους και τα κορίτσια μετακομίζουν σε κτίρια ακατάλληλα για αυτά. Μετά την απελευθέρωση από τους συμμάχους η «Μέλισσα» επιστρέφει στο κτίριο της Βασιλίσσης Όλγας το οποίο επισκευάστηκε από το κράτος με τη βοήθεια και συμπαράσταση του Ερυθρού Σταυρού και ομογενών της Αμερικής. Έτσι, το 1949 στεγάζει, συντηρεί και εκπαιδεύει 166 κορίτσια στο 10ο αναγνωρισμένο εξατάξιο Δημοτικό Σχολείο και με εκπαίδευση επίσης στα οικοκυρικά, το κέντημα και το πλέξιμο. Οι Θεσσαλονικείς, βλέποντας τις τεράστιες προσπάθειες και το έργο των εθελοντριών κυριών του Διοικητικού Συμβουλίου του Σωματείου, κατέλειπαν κληρονομιές, κληροδοσίες, δωρεές και χρήματα, ώστε να συνεχιστεί το έργο του Διοικητικού Συμβουλίου
και των τακτικών μελών του Σωματείου Ορφανοτροφείο Θηλέων Θεσσαλονίκης «Η Μέλισσα». Το 1972 το Σωματείο, βάσει Βασιλικού Διατάγματος, υποχρεώνεται να συ-
στήσει Ίδρυμα με την ίδια επωνυμία και το 1977 το Σωματείο στεγάζει, σε ιδιόκτητο οικόπεδό του στο Πανόραμα, στο οποίο ανέγειρε δύο κτίρια, το Ίδρυμα το οποίο στεγάζεται μέχρι σήμερα. Τα κορίτσια πλέον φοιτούν σε Δημοτικό, Γυμνάσιο και Λύκειο Πανοράμα-
τος ή σε Τεχνικές Σχολές. Τα κορίτσια που ενηλικιώνονται αποχωρούν από το Ίδρυμα και στεγάζονται, διατρέφονται, έχοντας και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, σε δύο διαμερίσματα του Σωματείου, ώστε να συνεχίσουν τις σπουδές τους (σε ΙΕΚ, ΤΕΙ, ΕΠΑΛ κ.λπ.) με σκοπό την επαγγελματική τους αποκατάσταση για την ομαλή ένταξή τους στο κοινωνικό σύνολο.
Το Σωματείο Ορφανοτροφείο Θηλέων Θεσσαλονίκης «Η Μέλισσα» διοικείται από δωδεκαμελές συμβούλιο το οποίο εκλέγεται ανά τριετία από τα τακτικά μέλη του, στη Γενική Συνέλευση. Οκτώ από τα μέλη του ως άνω Συμβουλίου τοποθετούνται στο Διοικητικό Συμβούλιο του Ιδρύματος το οποίο συμπληρώνεται από τέσσερα μέλη, διορισμένα από τον εκάστοτε επιβλέποντα φορέα, ώστε να είναι δωδεκαμελές το ως άνω Συμβούλιο. Η «Μέλισσα» τιμήθηκε για το έργο της το 1988 από τον δήμο Θεσσαλονίκης με το Αργυρό Μετάλλιο της Πόλης για την εξαίρετη κοινωνική της προσφορά και το 1995 από την Ακαδημία Αθηνών η οποία της απονέμει έπαινο, εκτιμώντας την προσφορά και το έργο των μελών και των εθελοντών της. Το Σωματείο Ορφανοτροφείο Θηλέων «Η Μέλισσα» έκλεισε τα 94 χρόνια λειτουργίας του στη Θεσσαλονίκη και μεγάλωσε πρώτα το ίδιο και εν συνεχεία, με το Ίδρυμά του, αρκετές γενιές παιδιών.

Στη «Μέλισσα» λειτουργεί παιδαγωγικό και κοινωνικό τμήμα. Θα μπορούσατε να μας πείτε λίγα λόγια γι’ αυτά;

Η «Μέλισσα» για να λειτουργήσει, να μεγαλώσει και να εκπαιδεύσει τα κορίτσια που στεγάζει, έχει προσλάβει παιδαγωγούς που εργάζονται με βάρδιες, δύο κοινωνικούς λειτουργούς, μία ψυχολόγο, έναν οδηγό, έναν νυχτερινό φύλακα και μία Διευθύντρια. Αυτή τη στιγμή λείπουν παιδαγωγοί, μαγείρισσα, νοσηλεύτρια, δεύτερος οδηγός και δεύτερος φύλακας. Έχουμε, επίσης, εθελόντριες οι οποίες συνοδεύουν τα παιδιά στις διάφορες δραστηριότητες τους και συνδέονται μαζί τους. Τα παιδιά μας, μεγαλώνουν και έχουν δραστηριότητες όπως σε μία σωστή φυσιολογική οικογένεια. Πηγαίνουν εκδρομές, παρακολουθούν διάφορα δρώμενα της πόλης, παραστάσεις θεατρικές, μπαλέτου κ.α.

Ποια είναι η αποστολή σας για τα παιδιά που έρχονται κοντά σας;

Τα παιδιά έρχονται στη «Μέλισσα» συνήθως με εισαγγελική παραγγελία. Είναι παιδιά παραμελημένα από τις οικογένειές τους και σωματικά, ψυχολογικά ή σεξουαλικά κακοποιημένα. Για τους λόγους αυτούς η πολιτεία τα απομακρύνει από τη βιολογική τους οικογένεια. Η «Μέλισσα», προσωπικό, εθελοντές και κυρίες του Διοικητικού Συμβουλίου, είναι μια μεγάλη αγκαλιά γεμάτη αγάπη, φροντίδα και στοργή για αυτά τα κορίτσια. Η αποστολή μας είναι να αισθάνονται ότι βρίσκονται σε ένα ζεστό σπίτι, να πηγαίνουν στα σχολεία ή σε ΙΕΚ, να μαθαίνουν ξένες γλώσσες, να ασχολούνται με δραστηριότητες ή χόμπυ και, όταν ενηλικιώνονται, να στεγάζονται στα δύο διαμερίσματα του Σωματείου, ώστε να συνεχίσουν τις σπουδές τους σε ΙΕΚ, ΕΠΑΛ, ΤΕΙ και πανεπιστήμια. Ταυτόχρονα, με τη βοήθεια επόπτριας παιδαγωγού μαθαίνουν να κινούνται σε διάφορες υπηρεσίες (για πληρωμές, έκδοση πιστοποιητικών κ.λπ.), ώστε να μπορούν φεύγοντας, αφού έχουν βρει
μέσω της «Μέλισσας» εργασία, να ενταχθούν ομαλά στο κοινωνικό σύνολο.

Μια θετική πορεία για ένα παιδί του Σωματείου σας είναι να βρει μια ανάδοχη οικογένεια. Ποια είναι τα πλεονεκτήματα και πόσο εξοικειωμένοι είναι οι Έλληνες με την αναδοχή;

Τα πλεονεκτήματα της αναδοχής είναι πολύ σημαντικά για ένα κορίτσι μας. Το δέσιμο με μία εθελόντρια και την οικογένειά της, οι οποίοι το αγκάλιασαν με αγάπη, μπορεί να γίνει αναδοχή. Έτσι, το παιδί θα μεγαλώσει σε μία οικογένεια την οποία διάλεξε το ίδιο, πράγμα πολύ σημαντικό, και η αναδοχή μπορεί να εξελιχθεί σε υιοθεσία. Οι Έλληνες δεν είναι πολύ εξοικειωμένοι με την αναδοχή. Προτιμούν την υιοθεσία. Η αναδοχή έγινε γνωστή τα
τελευταία χρόνια μέσω σεμιναρίων, συνεδρίων κ.λπ.

Εκτός από το έμψυχο δυναμικό, τι άλλου είδους ανάγκες έχετε ως Ορφανοτροφείο; Με ποιον τρόπο μπορεί να σας βοηθήσει κάποιος
που το επιθυμεί;

Οι ανάγκες μας, εκτός από την έλλειψη του έμψυχου δυναμικού, που είναι πολύ σημαντικό για τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών, είναι οικονομικές. Τα πάντα εξαρτώνται από το χρήμα, τροφή, ένδυση, υπόδηση, φροντιστήρια, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, χαρτζιλίκια, αμοιβές προσωπικού, κτιριακές ελλείψεις, βλάβες κ.λπ.

Οι σημερινοί πολίτες πόσο ευαισθητοποιημένοι είναι στο θέμα του
εθελοντισμού και της κοινωνικής προσφοράς;

Από όσο θυμάμαι, οι Έλληνες είναι εθελοντές και ασχολούνται με σωματεία, ιδρύματα και κοινωνική προσφορά. Είμαστε από τους ελάχιστους λαούς στον κόσμο που έχουμε ευεργέτες που η προσφορά τους στο κοινωνικό σύνολο μέχρι σήμερα είναι τεράστια. Οι γονείς μου ήταν εθελοντές. Εγώ υπήρξα εθελόντρια από τα 12 μου χρόνια και μέχρι σήμερα στα 72 μου
χρόνια εξακολουθώ να προσφέρω. Ο εθελοντισμός είναι κατάθεση ψυχής, αγάπη για τον συνάνθρωπο που πάσχει και προσφορά.

Ποιο είναι το όραμά σας για το μέλλον;

Το όραμά μας, ώστε τα παιδιά να μεγαλώνουν μέσα σε οικογένειες που τις στερήθηκαν, με στοργή, αγάπη και μοναδικότητα, είναι να βρίσκονται οικογένειες για αναδοχή. Το δε Ίδρυμα να έχει το προσωπικό που πρέπει, διότι λείπουν άτομα, ώστε τα παιδιά να μεγαλώνουν με όσο το δυνατόν οικογενειακή φροντίδα. Τα δε Ιδρύματα δεν θα πάψουν να υπάρχουν όσο υπάρχουν γονείς αλκοολικοί, ναρκομανείς, κακοποιητικοί κ.λπ.

Η πολιτεία συμμετέχει με κάποιο τρόπο στην προσπάθειά σας;

Η πολιτεία μετά το 2004 άρχισε να επιδοτεί με κάποιο ποσό το Ίδρυμά μας, ώστε με τα έσοδα από το Σωματείο και τις διάφορες εκδηλώσεις μας, καθώς και χορηγίες και δωρεές, να λειτουργούμε όσο καλύτερα μπορούμε. Τα τελευταία χρόνια λόγω των οικτρών οικονομικών, το κράτος περιόρισε στο ελάχιστο την επιχορήγησή του. Τα έσοδα του Σωματείου, από τα ενοίκια των ακινήτων του, μειώθηκαν πάρα πολύ. Η δε τεράστια φορολογία, ο ΕΝΦΙΑ κ.λπ. μας έφεραν σε πολύ δύσκολη κατάσταση. Οι δωρεές και οι χορηγίες ελαχιστοποιήθηκαν και δεν μπορούμε να αντεπεξέλθουμε στις υποχρεώσεις μας.