Παρασκευή Μπέλλου: Πρόεδρος Συλλόγου «ΑΜΥΜΩΝΗ»

Η «Αμυμώνη» λειτουργεί πάνω από 20 χρόνια στην Αθήνα προσφέροντας τις υπηρεσίες της σε παιδιά με πολλαπλές αναπηρίες. Αυτό που διεκδίκησε από την πρώτη στιγμή της λειτουργίας της είναι το αυτονόητο, δηλαδή να έχουν και τα τυφλά παιδιά με πρόσθετες αναπηρίες το δικαίωμα στην εκπαίδευση και την αξιοπρέπεια. Η κυρία Παρασκευή Μπέλλου, η οποία εμπνεύστηκε και δημιούργησε μαζί με άλλους γονείς που μοιράζονταν την ίδια αγωνία για το μέλλον των παιδιών τους, την «Αμυμώνη» μιλάει στη «Δύναμη της Προσφοράς» γι’ αυτό το εγχείρημα.

Κυρία Μπέλλου, ποια ήταν η αφορμή, ώστε να δημιουργήσετε την «Aμυμώνη»;
Αφορμή για να δημιουργήσω την «Αμυμώνη» στάθηκε ο γιος μου, ο Παντελής. Ο ίδιος αντιμετωπίζει προβλήματα όρασης και διαγνώστηκε με νοητική υστέρηση. Όπως κάθε γονιός, έτσι κι εγώ θέλησα να βρω έναν εκπαιδευτικό οργανισμό που να απευθύνεται σε άτομα με προβλήματα όρασης και πρόσθετες αναπηρίες. Δυστυχώς, ήρθα αντιμέτωπη με τη σαφή έλλειψη πλαισίου. Ούσα ήδη αναμεμειγμένη με το Κέντρο Εκπαίδευσης και Αποκατάστασης Τυφλών (K.E.A.T) ως εκπρόσωπος Γονέων και Κηδεμόνων, «μπολιάστηκα» με την ιδέα του να δημιουργήσω ένα κέντρο ημέρας που θα εξασφάλιζε σε αυτά
τα παιδιά έναν άρτια εξοπλισμένο χώρο και καταξιωμένες ομάδες που θα τα βοηθούσαν στη περαιτέρω ανάπτυξη και εκπαίδευση. Ο καρπός της προσπάθειας αυτής ήταν η ίδρυση της «Αμυμώνης», το 1993.

Σας έχει αλλάξει ως άνθρωπο η ενασχόλησή σας με τον Σύλλογο;
Καθόλου. Το αίσθημα της προσφοράς ήταν έντονα ανεπτυγμένο στην οικογένειά μου. Η «Αμυμώνη» είναι αποτέλεσμα των προσωπικών προσπαθειών για κοινωνική προσφορά. Δεν έχω υπάρξει κάτι διαφορετικό. Ο χαρακτήρας μου παρέμενε αναλλοίωτος όλα αυτά τα χρόνια. Αυτό που άλλαζε κάθε μέρα ήταν το μέγεθος της προσπάθειας και οι διαφορετικοί στόχοι. Κάθε μέρα έθετα νέους, κάθε μέρα πάλευα για να επιτευχθούν και την επόμενη ημέρα έθετα άλλους, νέους. Πάντα μου άρεσε να προσφέρω και πάντα ήμουν υπομονετική. Ακόμα και σήμερα, έχω οράματα. Δεν είναι τυχαίο ότι η παρουσία μου στην
«Αμυμώνη» είναι καθημερινή, χωρίς διαλείμματα. Η «Αμυμώνη» έχει μεγαλώσει μαζί με τον Παντελή μου και εύχομαι να συνεχίσει να μεγαλώνει και να
αναπτύσσεται.

Η οικονομική κρίση έχει επηρεάσει τη δραστηριότητα της «Aμυμώνης»;
Η οικονομική κρίση δυσκολεύει το έργο μας, αλλά δεν έχει επηρεάσει την ποιότητα παροχής των υπηρεσιών μας. Αυτό που έχει πληγεί είναι η ανάπτυξη περαιτέρω δραστηριοτήτων και η δυνατότητα της «Αμυμώνης» να αναπτυχθεί και σε άλλους τομείς και να βοηθήσει και άλλα άτομα που το έχουν ανάγκη. Ο αγώνας μας για την εύρεση χορηγιών και δωρητών είναι καθημερινός.

Πιστεύετε ότι στην Ελλάδα υπάρχουν οι κατάλληλες υποδομές για τα άτομα που αντιμετωπίζουν προβλήματα όρασης;
Δυστυχώς, οι υποδομές στην Ελλάδα είναι κατώτερες αυτών στο εξωτερικό. Αυτό είναι το συμπέρασμα που έχω βγάλει, μέσω της επικοινωνίας που γίνεται
με συλλόγους αντίστοιχους με την «Αμυμώνη» στο εξωτερικό.

Μπορείτε να κάνετε έναν απολογισμό του έργου σας τον περασμένο χρόνο;
Τολμώ να πω ότι πρόκειται για έναν θετικό απολογισμό, που από πίσω του κρύβει πολλή προσπάθεια και αγώνα από μια μεγάλη ομάδα ατόμων. Η «Αμυμώνη» άνοιξε τις πόρτες της και σε άλλα παιδιά που εντάχθηκαν στο πρόγραμμα «Πρώιμη Παρέμβαση». Επίσης, προσπαθήσαμε να επικοινωνήσουμε ακόμα περισσότερο τις δράσεις και τα προγράμματά μας. Η «Αμυμώνη» έγινε ακόμα πιο γνωστή, συμμετέχοντας σε διάφορα συνέδρια, ημερίδες αλλά ακόμα και σε Ευρωπαϊκά Προγράμματα, παρά τις αντίξοες συνθήκες που επικρατούν στη χώρα μας.

Ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος των γονιών που απευθύνονται σε εσάς;
Κατ’αρχάς, να πούμε ότι είναι φυσιολογικό να υπάρχει αυτό το αίσθημα του φόβου. Όλοι οι γονείς που αντιμετωπίζουν τέτοια προβλήματα φοβούνται το σήμερα, γιατί δεν ξέρουν με ποιο τρόπο μπορούν να βοηθήσουν το παιδί τους, δεν γνωρίζουν αν η βοήθεια που παρέχουν στο παιδί τους είναι αρκετή ή αν πρέπει να βρουν κι άλλα μέσα κι άλλους τρόπους και άλλον χρόνο, για να είναι δίπλα τους. Φοβούνται επίσης το αύριο. Φοβούνται για το μέλλον του παιδιού τους. Θα μπορέσει να έχει μια αξιοπρεπή ζωή; Θα μπορέσουν οι ίδιοι να βοηθήσουν το παιδί στον βαθμό που αυτοί επιθυμούν; Η «Αμυμώνη» δεν μπορεί να
απαντήσει σε αυτά τα ερωτήματα, μπορεί όμως να ταυτιστεί μαζί τους και να τους στηρίξει, δημιουργώντας μια δεύτερη οικογένεια. Το παν είναι αυτά τα αισθήματα του φόβου και της αγωνίας να τα μετατρέψουμε όλοι μαζί σε απέραντη αλληλοϋποστήριξη, προκειμένου να πετύχουμε τον στόχο μας.

Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια για τον Σύλλογο;
Όπως προείπα, είναι εξαιρετικά δύσκολο για την «Αμυμώνη» να θέτει στόχους και να τους υλοποιεί, καθώς η κατάσταση που βιώνει η χώρα μας δυσχεραίνει το έργο μας. Παρόλα αυτά, δεν σταματάμε να ελπίζουμε και να κάνουμε σχέδια για το μέλλον. Η λειτουργία του νηπιαγωγείου και του δημοτικού, η δημιουργία ενός δικτύου επικοινωνίας με αντίστοιχους φορείς στο εξωτερικό, η συνεχής κατάρτιση του εκπαιδευτικού προσωπικού, η ακόμα μεγαλύτερη και πιο προσεκτική προβολή της «Αμυμώνης», η εύρεση χορηγών και δωρητών για παροχή εξοπλισμού και χρηματική υποστήριξη είναι μερικά από αυτά. Επιθυμούμε να έχουμε όλο τον κόσμο στο πλευρό μας, προκειμένου να τα υλοποιήσουμε.