Αθανάσιος Κυριαζής: Γ.Γ Υπουργείου Παιδείας!

 

Ποιές είναι οι ενέργειες που κάνει το Υπουργείο Παιδείας στον τομέα της Κοινωνικής Προσφοράς;

Το ΥΠΑΙΘΠΑ αξιοποιεί κάθε δυνατότητα ώστε να ενισχύσει τα παιδιά, ιδιαιτέρως στην περίοδο της κρίσης. Καταβάλλει μια σταθερή προσπάθεια για τη διασφάλιση κονδυλίων του ΕΣΠΑ για σίτιση, εκπαίδευση για υγιεινή διατροφή και άλλες πρωτοποριακές δράσεις και συνεργάζεται με κάθε αξιόπιστο ιδιωτικό και δημόσιο φορέα για την ενίσχυση των παιδιών. Κλασικό παράδειγμα αποτελεί η συνεργασία με το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης για τη διανομή
φρούτων και λαχανικών και, σε επόμενο στάδιο, γάλακτος και γαλακτοκομικών προϊόντων με κονδύλια που προέρχονται κυρίως από τη Γενική Διεύθυνση Γεωργίας και Αγροτικής Ανάπτυξης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Επίσης, συνεργάζεται με την Εκκλησία της Ελλάδος και με το Δίκτυο Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης, ενώ σε περιπτώσεις ιδιωτικών προσφορών, όπως αυτές που προέρχονται από μεγάλα ιδρύματα, το ΥΠΑΙΘΠΑ εξετάζει την ποιότητα και το είδος των προγραμμάτων τους και, σε περίπτωση θετικής αξιολόγησης, παρέχει την αιγίδα του και διευκολύνει την πρόσβαση στα σχολεία. Βεβαίως, το ΥΠΑΙΘΠΑ ενδιαφέρεται ιδιαιτέρως για τη διασφάλιση της υγείας, της ασφάλειας και της αξιοπρέπειας των παιδιών και γι αυτό εφαρμόζει όλη την κείμενη νομοθεσία και επιπλέον αξιολογικά κριτήρια. Τέλος, όσον αφορά την Ανώτατη Εκπαίδευση, στο πλαίσιο των μετεγγραφών διευκολύνονται οι φοιτητές που αδυνατούν να συνεχίσουν τις σπουδές τους μακριά από τον τόπο διαμονής τους και ενισχύεται οικονομικά η φοιτητική μέριμνα.

Πώς σχετίζεται η κοινωνική προσφορά με τους τομείς της εκπαίδευσης και της παιδείας γενικότερα;

Είναι προφανές ότι, αν θέλουμε να δημιουργήσουμε στη χώρα μας μια κουλτούρα προσφοράς και αλληλεγγύης είναι αναγκαίο το εκπαιδευτικό σύστημα ειδικότερα αλλά και η παιδεία γενικότερα, θεωρημένη ως μια αδιάλειπτη ηθικοπνευματική καλλιέργεια, να διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο. Σκόπιμο θα ήταν μάλιστα όλες οι σχετικές εκπαιδευτικές δράσεις (εθελοντικές εργασίες, projects, δια βίου και βιωματική μάθηση) να ξεκινούν ήδη από την προσχολική ηλικία, ούτως ώστε να οδηγούν σταδιακά και συστηματικά στη δημιουργία πολιτών έτοιμων να προσφέρουν στο συνάνθρωπο και να συνδράμουν αποτελεσματικότερα στην επίλυση των κοινωνικών, πολιτικών και οικονομικών προβλημάτων που στοιχειοθετούν την παρούσα κρίση. Σήμερα, περισσότερο ίσως από κάθε άλλη φορά, χρειαζόμαστε τις αξίες που συνδέονται με την κοινωνική προσφορά και τον εθελοντισμό, τη φιλανθρωπία, την αλληλεγγύη, τη κοινωνική δικαιοσύνη, τη συμμετοχή στα κοινά. Όλες αυτές οι αξίες συνιστούν την ουσία της ανθρωπιστικής παιδείας. Στο βαθμό που ο ελληνικός πολιτισμός είναι κατεξοχήν ανθρωπιστικός πολιτισμός, συνδέεται με την έννοια του ευ πράττειν, με την έμπρακτη και πέρα από κάθε ιδιοτελές κίνητρο προσφορά και ενδιαφέρον για τον πάσχοντα συνάνθρωπο. Οφείλουμε, λοιπόν, μέσα από το εκπαιδευτικό μας σύστημα, αυτόν τον πολιτισμό να τον μεταλαμπαδεύσουμε στους νέους μας, προκειμένου να τους καταστήσουμε ενεργούς και δημοκρατικούς πολίτες. Είναι αδήριτη ανάγκη η μακρά κουλτούρα κοινωνικής
αλληλεγγύης που διαπνέει την ιστορική και πολιτιστική μας παράδοση να γίνει κτήμα της νεολαίας μας μέσω της εκπαίδευσης, προκειμένου να καταστεί αρωγός και σε αυτές τις δύσκολες στιγμές για τη χώρα μας.

Πώς αντιλαμβάνεστε την προσφορά του εκπαιδευτικού σε μία κοινωνία που περνάει δύσκολα; Πώς μπορεί να διευρυνθεί το έργο του προς την κατεύθυνση της διεύρυνσης αυτής της προσφοράς;

Στις μέρες μας ο εκπαιδευτικός έρχεται αντιμέτωπος με μια πληθώρα προβλημάτων που αφορούν τόσο τον ίδιο όσο και το λειτούργημά του. Προφανώς πλήττεται πολλαπλά, καθώς και αυτός βιώνει τις οικονομικές και ψυχολογικές συνέπειες της κρίσης. Ωστόσο, ο εκπαιδευτικός δεν ασκεί ένα απλό επάγγελμα αλλά επιτελεί ένα κοινωνικό λειτούργημα. Ως εκ τούτου, η συμβολή του στη συναισθηματική, ηθική και πρακτική στήριξη των μαθητών του κάτω από τις παρούσες δυσχερείς συνθήκες είναι καίρια. Ειδικότερα, η μετάβαση από την κοινωνική παθητικότητα, το πνεύμα του ατομισμού και της μοιρολατρίας στην κοινωνική προσφορά, στην ενεργή συμμετοχή στα κοινά και στην καλλιέργεια κοινωνικής και δημοκρατικής συνείδησης, συνιστά μια βασική εκπαιδευτική προτεραιότητα, την οποία καλείται να αναλάβει ο εκπαιδευτικός. Εξάλλου, ο ίδιος μπορεί να αποτελέσει πρότυπο προς αυτήν την κατεύθυνση. Είναι γνωστές οι πρωτοβουλίες εκπαιδευτικών που προσφέρουν μαθήματα ενισχυτικής διδασκαλίας αμισθί. Επιπρόσθετα, ολοένα και περισσότερο οι εκπαιδευτικοί
προσανατολίζουν τους μαθητές τους στις αξίες της κοινωνικής προσφοράς και του εθελοντισμού μέσω σχετικών ομαδικών εργασιών, επισκέψεων σε αναξιοπαθούντες, σε κοινωφελή ιδρύματα, σε Μ.Κ.Ο. κλπ. και γενικότερα μέσω βιωματικών δραστηριοτήτων που αφορούν την εκπαίδευση στα ανθρώπινα δικαιώματα, το περιβάλλον, τις διαπολιτισμικές σχέσεις κ.ά. Διαπιστώνουμε, λοιπόν, πως ο εκπαιδευτικός αναλαμβάνει πλέον έναν ενεργό κοινωνικό ρόλο και καθιστά το σχολείο έναν ανοιχτό προς την κοινωνία χώρο.

Με ποιούς τρόπους μαθαίνουν οι μαθητές και σπουδαστές σήμερα την έννοια της κοινωνικής προσφοράς;
Σε μια κοινωνία διάχυσης της πληροφορίας και της γνώσης, οι νέοι άνθρωποι μπορούν να έρθουν σε επαφή με το πνεύμα και τις δράσεις κοινωνικής προσφοράς μέσω εθελοντικών προγραμμάτων στη σχολική κοινότητα, μέσω εθελοντικών δράσεων που διεξάγονται σε επίπεδο δήμων και κοινοτήτων, μέσω της ανάδειξης των βέλτιστων πρακτικών και της δημοσιοποίησης των εθελοντικών δράσεων από τα ΜΜΕ και το διαδίκτυο και μέσω της οργάνωσης καμπανιών ενημέρωσης από τοπικούς φορείς. Επιπλέον, η αυξανόμενη αναγνώριση της αξίας της κοινωνικής προσφοράς για την δια βίου βελτίωση των δεξιοτήτων του ατόμου αλλά και για την επαγγελματική του απορρόφηση, αλλά και η συνακόλουθη επιβράβευσή του όταν αναλαμβάνει εθελοντικές πρωτοβουλίες, συνιστούν έναν αποτελεσματικό τρόπο κινητοποίησης των μαθητών και σπουδαστών που αγωνιούν για το επαγγελματικό τους μέλλον, προκειμένου να αναπτύξουν κοινωνική συνείδηση και δράση.

Σκέφτεστε να αναπτύξετε συνεργασίες με τον ιδιωτικό τομέα ώστε να βοηθηθούν από την ιδιωτική πρωτοβουλία όσοι μαθητές ή σπουδαστές έχουν ανάγκη;

Το ΥΠΑΙΘΠΑ είναι ανοιχτό σε οποιαδήποτε προσφορά από ιδιωτικό φορέα ή φορείς. Η συνεργασία κράτους και ιδιωτικού τομέα κρίνεται επιτακτική, καθώς η πληθώρα και η ένταση των κοινωνικών προβλημάτων καθιστά επιβεβλημένη κάθε δυνατή ενίσχυση και παροχή από όλο το φάσμα της κοινωνίας.