Παρίσης Μπελλένης: Ο Μεγάλος Ευεργέτης της Λέρου!

Ο Παρίσης Μπελλένης γεννήθηκε στην Λέρο το 1871 από φτωχό πατέρα αλλά μητέρα με καταγωγή από την γνωστή οικογένεια των Ρούσσων. Στη Λέρο τελείωσε το δημοτικό σχολείο. Σε ηλικία 25 ετών ακλούθησε το ρεύμα της εποχής και μετανάστευσε στο Κάιρο, όπου ήδη είχε αναπτυχθεί μεγάλη λεριακή κοινότητα.

Εργάτης στην αρχή και μετά από σκληρή δουλειά εργολήπτης τεχνικών έργων με καλό όνομα στην αναπτυσσόμενη αγορά της Αιγύπτου, θα εξελιχθεί σε προνομιακό εργολήπτη των δημοσίων έργων των αιγυπτιακών κυβερνήσεων. Η συνεργασία του γρήγορα θα επεκταθεί και σε βρετανικές εταιρείες με ισχυρή παρουσία στην Αίγυπτο. Ο μεγάλος κύκλος εργασιών σε δημόσια έργα (δρόμοι, γέφυρες, αρδευτικά έργα) δημιουργεί, όπως είναι φυσικό, τις προϋποθέσεις οικονομικής του ανόδου. Το φτωχόπαιδο από τη Λέρο, χαρακτηριστική περίπτωση αυτοδημιούργητου επιχειρηματία σε μια εποχή περιορισμένης κοινωνικής κινητικότητας, είναι πια μεγάλος οικονομικός παράγοντας της Αιγύπτου. Παράλληλα θα φροντίσει να εξασφαλίσει τις προϋποθέσεις καταξίωσης του στον αστικό κόσμο του Καΐρου. Με ένα σκληρό πρόγραμμα αυτομόρφωσης θα καταφέρει να αποκτήσει όχι μόνον εγκυκλοπαιδική μόρφωση αλλά και να μιλάει τέσσερις ξένες γλώσσες (αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά, αραβικά). Επί σειρά ετών θα διατελέσει πρόεδρος τόσο της Ελληνικής Κοινότητας του Καΐρου (ανέλαβε την προεδρία την 3-1-1936), όσο και της «Αδελφότητας των εν Αιγύπτω Λερίων». Αλλά η καταξίωσή του θα έλθει με την ανάθεση σε αυτόν της θέσης του προέδρου της μεγάλης λέσχης του Καΐρου, του φημισμένου «Μωχάμετ Άλυ Κλαμπ», μέλη του οποίου ήταν σχεδόν όλα τα εξέχοντα πρόσωπα της αιγυπτιακής και διεθνούς κοινότητας του Καΐρου. Χαρακτηριστικά να αναφέρουμε ότι σχεδόν όλοι οι αρχηγοί κρατών και βασιλείς που επισκέπτονταν την Αίγυπτο, περιλάμβαναν στο πρόγραμμα τους και επίσκεψη στη διάσημη αυτή λέσχη. Ως πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας του Καΐρου, θα πρωτοστατήσει στην προσπάθεια ανέγερσης στην συνοικία Μπαμπ ελ Λούκ, όπου ευρίσκονται πολλά ευρωπαϊκά εκπαιδευτικά ιδρύματα (Γαλλικό Λύκειο, Αμερικάνικο Πανεπιστήμιο, Ελβετική Σχολή κτλ.) του «Ξενάκειου Αρρεναγωγείου». Επίσης με δικά του έξοδα – έβαλε το ήμισυ των χρημάτων, ενώ τα υπόλοιπα κατέβαλαν οι Μουρατιάδης και Αυγερινός – αγοράστηκε το γειτονικό οικόπεδο στο οποίο ανηγέρθη το Νέο Αρρεναγωγείο.

Ακόμα με δικές του δωρεές ενισχύεται η λειτουργία του διάσημου Νοσοκομείου της Ελληνικής Κοινότητας του. Στις αρχές του 20ου αιώνα ο Δημήτριος Βικέλας επισκέπτεται την Αίγυπτο με σκοπό την συγκέντρωση χρημάτων, που θα διατεθούν για την ίδρυση σύγχρονου σκοπευτηρίου στην Αθήνα. Ο Μπελλένης θα προσφέρει το ποσό 30.000 χρυσών δραχμών για την ανέγερση του σκοπευτηρίου κοντά στο ναό του
Ολυμπίου Διός. Τα εγκαίνια του Μπελλένειου Σκοπευτηρίου Αθηνών θα γίνουν στις 24 Ιανουαρίου του 1908, από τον τότε διάδοχο του ελληνικού θρόνου Κωνσταντίνο. Το Σκοπευτήριο θα κατεδαφιστεί το 1939. Καταξιωμένος οικονομικός παράγοντας και επιχειρηματίας του Ελληνισμού, με άριστες δημόσιες σχέσεις, θα γνωρίσει τον Ελευθέριο Βενιζέλο και μεταξύ τους θα αναπτυχθεί μια βαθιά φιλία. Ο Μπελλένης στο πρόσωπο του Βενιζέλου θα δει τον εκφραστή των εθνικών οραμάτων και αυτός στο πρόσωπο του
Μπελλένη ένα δραστήριο και ικανό άνθρωπο με οικονομική επιφάνεια στον οποίο μπορεί να βασίζεται. Αυτή η αμοιβαία εκτίμηση θα αποκτήσει σύντομα και το ιστορικό της σχήμα. Καθώς ο ελληνικός στρατός κατά την διάρκεια των βαλκανικών πολέμων, απελευθερώνει την Ανατολική Μακεδονία και προελαύνει στην Ανατολική Θράκη, ο Ελευθέριος Βενιζέλος φωνάζει κοντά του τον Παρίση Μπελλένη. Του αναθέτει τόσο την ευθύνη του επισιτισμού του Ελληνικού Στρατού, απαραίτητη προϋπόθεση για την μαχητική του ικανότητα, όσο και την εκτέλεση των απαραίτητων έργων υποδομής. Ο Μπελλένης θα μεταβεί ο ίδιος
στην Ανατολική Θράκη, την οποία θα διασχίσει από την μια άκρη στην άλλη φθάνοντας μέχρι τις Σαράντα Εκκλησίες, επιβλέποντας προσωπικά την εκτέλεση των έργων που είχε αναλάβει. Η επιτυχία της αποστολής, η υλοποίηση στο ακέραιο των έργων που είχε αναλάβει καθώς και η εμπεριστατωμένη εισηγητική έκθεση για την οργάνωση και τις ανάγκες της απελευθερωμένης Θράκης, θα εντυπωσιάσει το εθνικό κέντρο με αποτέλεσμα τόσο η κυβέρνηση όσο και ο ίδιος ο Βενιζέλος προσωπικά, να εκφράσουν εγγράφως τα συγχαρητήρια και την ευγνωμοσύνη τους. Όλο αυτό το διάστημα όχι μόνον δεν διακόπτει τις σχέσεις του με την γενέθλια γη της Λέρου αλλά και την επισκέπτεται τακτικά. Μάλιστα την περίοδο 1925 – 1926 κτίζει στην παραλία των Αλίντων ως παραθεριστική κατοικία τον Πύργο του. Την δεκαετία του 80 αυτός ο πύργος αφού πρώτα χαρακτηρίστηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού ως έργο τέχνης και διατηρητέο μνημείο, θα περάσει στα χέρια του Δήμου Λέρου. Σήμερα εκεί στεγάζεται το Λαογραφικό και Ιστορικό Μουσείο «Μανόλης Ήσυχος». Η ταύτιση του όμως με τους εθνικούς αγώνες της εποχής (φημολογείται ότι το 1910 κατά την διάρκεια ενός ταξιδιού του στην Γένοβα είχε καλέσει σε μονομαχία Ιταλό δημοσιογράφο) ενοχλεί τους Ιταλούς κατακτητές της Λέρου. Παρακολουθείται στενά και χαρακτηρίζεται ύποπτος στρατιωτικής κατασκοπείας. Έτσι, όταν τον επισκέπτεται στον Πύργο του ο τότε διοικητής Francesco Bortonalli συνοδευόμενος από έναν Ιταλό γερουσιαστή και ο Μπελλένης δεν θα διστάσει να κριτικάρει την ιταλική παρουσία στα Δωδεκάνησα, ο κυβερνήτης Μario Lago θα βρει την ευκαιρία να τον εξορίσει με το πρώτο
πλοίο της γραμμής. Με την παρέμβαση όμως του προσωπικού του φίλου Υπουργού των εξωτερικών Ανδρέα Μιχαλακόπουλου, το διαβατήριο του θα του επιστραφεί από τον ίδιο τον Ricci, τον γραμματέα του Ιταλικού Προξενείου, που θα τον επισκεφτεί, για να του το παραδώσει, στο ξενοδοχείο Μεγάλη Βρετανία. Όταν αργότερα, κατά την διάρκεια του πολέμου, οι 32.000 λίρες που συγκέντρωσε ο ελληνισμός της Αιγύπτου, για να βοηθήσει την λιμοκτονούσα Ελλάδα, παρέμεναν δεσμευμένες στην Εθνική Τράπεζα της Αιγύπτου, με παρέμβαση του Μπελλένη στον φίλο του υπουργό Εσωτερικών της Αιγύπτου, το ποσόν της επιταγής θα φτάσει στα χέρια του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού. Τέλος, το 1955 – 1956 με δαπάνες του και λίγο πριν το θάνατο του θα αναγερθεί στην Λέρο το Μπελλένειο Γυμνάσιο, στον δρόμο που συνδέει τον Πλάτανο με την Αγ. Μαρίνα και σε οικόπεδο της οικογένειας Χαραμή. Το κτίριο του Γυμνασίου εξακολουθεί μέχρι σήμερα να φιλοξενεί ένα από τα δυο
γυμνάσια του νησιού. Για τις μεγάλες υπηρεσίες και δωρεές θα ανακηρυχθεί από το ελληνικό κράτος Εθνικός Ευεργέτης και φυσικά από την ιδιαιτέρα του πατρίδα Μεγάλος Ευεργέτης.
Ο Παρίσης Μπελλένης θα αφήσει την τελευταία του πνοή πλήρης ημερών, στο Κάιρο, το 1957 σε ηλικία 86 ετών. Η εφημερίδα «Εθνικόν Βήμα» στο φύλλο της 6-2-1957 θα τιμήσει την μνήμη του με εκτενές αφιέρωμα και τίτλο «Ο Παρίσης Μπελλένης, ο προοδευτικός νησιώτης, ο πατριώτης, ο εθνικός ευεργέτης». Δυστυχώς η επιθυμία του, όπως την είχε εκφράσει στον φίλο του γιατρό Παρίση Καστή, τα οστά του να θαφτούν στον κήπο του Πύργου του κάτω από το μεγάλο πεύκο, δεν θα πραγματοποιηθεί ποτέ. Όπως προκύπτει από απαντητική επιστολή της Ελληνικής Κοινότητας Καΐρου (183/20-1986) προς τον κ. Κ. Τριπαίδη, που ενδιαφέρθηκε για το θέμα, «είχε ταφεί σε απλό τάφο Α! θέσης προς τα δεξιά της εκκλησίας του Κοιμητηρίου αλλά λόγω αμέλειας της οικογένειας να συντηρεί τον τάφο, ο αείμνηστος ηγούμενος της μονής Αγαθάγγελος , όταν ανακαίνιζε το Νεκροταφείο έκανε εκταφή και έριξε τα οστά στο κοινό χωνευτήρι». Ο Παρίσης Μπελλένης αποτελεί έναν από τους τελευταίους Εθνικούς Ευεργέτες εκπροσώπους της εποχής εκείνης που οι επιχειρηματικές δραστηριότητες και η οικονομική επιτυχία καταξιώνονταν με την κοινωνική προσφορά. Ένα τεράστιο απόθεμα κτηρίων σε όλες τις περιοχές του ακμάζοντος
ελληνισμού παραμένουν μέχρι σήμερα αδιάψευστοι μάρτυρες. Ανάμεσα σε αυτά ο Πύργος του Μπελλένη και το Μπελλένειο Γυμνάσιο από το οποίο ξεκίνησε