Ο Προκόπης Παυλόπουλος υποδέχθηκε τους πρωταθλητές Ευρώπης του 2004

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Προκόπης Παυλόπουλος, υποδέχθηκε το μεσημέρι της Τετάρτης στο Προεδρικό Μέγαρο, τους πρωταθλητές Ευρώπης το 2004.

Αντιπροσωπεία των διεθνών, που αποτελούσαν οι Θοδωρής Ζαγοράκης, Γιώργος Καραγκούνης, Αντώνης Νικοπολίδης, Κώστας Κατσουράνης, Τάκης Φύσσας, Γιώργος Σεϊταρίδης, Δημήτρης Παπαδόπουλος, Βασίλης Λάκης και Νίκος Νταμπίζας, ενημέρωσε τον κ. Παυλόπουλο για την κοινωνική δράση των Legends 2004, την ίδρυση της Αστικής Μη Κερδοσκοπικής Εταιρείας «Champions For Life», το σχεδιασμό για τον εορτασμό της επετείου των 15 χρόνων από την κατάκτηση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος, αλλά και την προσπάθεια των διεθνών, να επιστρέψουν στην κοινωνία γενικά και στις ευπαθείς ομάδες ειδικότερα, όσα οι ίδιοι εισέπραξαν στα χρόνια που ακολούθησαν τη μεγαλύτερη στιγμή του ελληνικού ποδοσφαίρου.

«Με ιδιαίτερη χαρά σας υποδέχομαι στην Προεδρία της Δημοκρατίας, 15 χρόνια μετά απ΄ αυτή την εμβληματική επιτυχία του νεότερου Ελληνικού Αθλητισμού. Γιατί αυτή είναι η πραγματικότητα. Ιδίως δε στον χώρο του Ελληνικού Ποδοσφαίρου, είναι η κορυφαία στιγμή στην Ιστορία του», καλωσόρισε τους διεθνείς ο κ. Παυλόπουλος.

Και συνέχισε: «Αυτό το κάνω σήμερα μαζί σας για δύο, κυρίως, λόγους: Ο πρώτος λόγος είναι για να σας αποδώσουμε, για μίαν ακόμη φορά, τον έπαινο που σας ανήκει γι΄ αυτό το οποίο επιτύχατε. Γιατί σε τούτο τον Τόπο, ξέρετε, γρήγορα ξεχνάμε ως και σημαντικά πράγματα. Πέρα από τους ανθρώπους που πέτυχαν πολλά και δεν πρέπει να ξεχνάμε, πρέπει να επαναφέρουμε στην μνήμη μας αυτό το οποίο έκαναν. Και αυτό το οφείλουμε πολύ περισσότερο γιατί με τον τρόπο αυτό αναδεικνύουμε και το δικό σας παράδειγμα, ως παράδειγμα το οποίο πρέπει να εμπνέει και άλλους, ιδίως τους νεότερους. Αλλά, γενικότερα, το δικό σας παράδειγμα πρέπει να εμπνέει όλους μας και κυρίως εκείνους οι οποίοι εργαζόμαστε συλλογικά, σε οποιοδήποτε χώρο, είτε λέγεται Αθλητισμός, είτε λέγεται Κοινωνική Δημιουργία, είτε λέγεται Πολιτική.

Εδώ, επιτρέψτε μου να σας πω τι είναι εκείνο που πετύχατε τότε – εσείς το ξέρετε, εγώ πρέπει να το αναδείξω – πώς το πετύχατε και γιατί αυτό πρέπει να μας εμπνέει, να είναι ένα παράδειγμα για ό,τι πρέπει να κάνουμε και εμείς. Είναι τρία πράγματα που συνέτειναν την εποχή που πετύχατε αυτό το μεγάλο επίτευγμα: Το πρώτο, είναι το ταλέντο σας. Το ταλέντο που δεν αρκεί όμως από μόνο του. Το ταλέντο πρέπει να το αξιοποιεί κανείς καταλλήλως. Και αυτό έγινε με σας. Είσαστε ταλαντούχοι άνθρωποι στον τομέα σας, αριστεύετε στον τομέα σας – για να το πω έτσι – αλλά αξιοποιήσατε αυτό το ταλέντο. Η δεύτερη αιτία της επιτυχίας ήταν η πίστη σας και το πάθος σας σ’ αυτό που κάνατε. Δεν αρκεί να έχεις ταλέντο, δεν αρκεί να το αξιοποιείς, αλλά πρέπει – όταν ιδιαίτερα δουλεύει κανείς συλλογικά – να πιστεύει και να πιστεύει με πάθος στο ότι μπορεί να επιτύχει αυτό στο οποίο στοχεύει. Αυτό το πάθος μας είναι σήμερα ιδιαίτερα χρήσιμο στην Ελλάδα μας, διότι ο δρόμος είναι δύσκολος και πρέπει να πιστέψουμε ότι ως Λαός και ως Έθνος μπορούμε να καταφέρουμε πολλά. Θεωρώ ότι το παράδειγμά σας και από αυτή την άποψη είναι σημαντικό για όλους μας.

Και έρχομαι στο τρίτο. Το τρίτο είναι ο τρόπος με τον οποίο διαχειριστήκατε και το ταλέντο και το πάθος και την πίστη για τη νίκη. Δεν αρκούν αυτά τα δύο. Χρειάζεται και η κατάλληλη οργάνωση ώστε να αξιοποιήσεις τα πλεονεκτήματα και να ελαχιστοποιήσεις τα μειονεκτήματα τα οποία έχεις. Αυτό το πετύχατε κι εσείς, αλλά να μην ξεχνάμε και όλους εκείνους που οργανωτικά συνέβαλαν. Κι εδώ θα αναφερθώ σε έναν άνθρωπο ο οποίος είναι παράδειγμα και για άλλους προπονητές και ιδίως για τους Έλληνες προπονητές, και μιλώ φυσικά για τον Ότο Ρεχάγκελ. Μην ξεχνάτε πως ξεκινήσατε τους αγώνες. Σχεδόν δεν πίστευε κανείς όταν ξεκινήσατε το πώς θα κατέληγε το Euro. Κι όμως φτάσατε στην κορυφή γιατί είχατε και έναν άνθρωπο, το τονίζω, ο οποίος ήξερε πολύ καλά και την ψυχολογία σας και το ταλέντο σας και ήξερε καλά από τακτική. Η τακτική αυτή συνέβαλε ώστε να καλυφθούν τα κενά που υπήρχαν την εποχή εκείνη – γιατί κανείς δεν είναι τέλειος – απέναντι σε ομάδες οι οποίες φαινομενικά, και όχι μόνο, υπερείχαν. Θυμηθείτε – δεν προσπαθώ εγώ να σας μάθω πράγματα που γνωρίζετε πολύ καλύτερα από εμένα – ότι μέσα από αυτή τη δουλειά που κάνατε με τον Ότο Ρεχάγκελ και τη νοοτροπία του, καλύψατε σημαντικά κενά στα οποία υπερείχαν οι άλλες ομάδες, κυρίως σε ό,τι αφορά τον τομέα της τεχνικής κατάρτισης γενικότερα, δεύτερον, σε ό,τι αφορά την ταχύτητα – θυμηθείτε την ταχύτητα των αντιπάλων σας τότε – και τρίτον την υπεροχή στον επιθετικό τομέα. Και πως μπορέσατε ν’ αντιμετωπίσετε αυτά τα πλεονεκτήματά τους και πως μπορέσατε να εκμεταλλευτείτε, ιδίως στον τελευταίο αγώνα και τον πιο σημαντικό, ακόμα και την στιγμή που ήταν ίσως η μόνη μεγάλη ευκαιρία που έπρεπε να αξιοποιήσετε για να φτάσετε ως τη νίκη. Αυτά είναι τα σημαντικά τα οποία διδάσκει το επίτευγμά σας την εποχή εκείνη.

Τα διδάσκει σε όλους μας, ιδίως όμως στο τελευταίο θέλω να μείνω, το οποίο είναι εξαιρετικά σημαντικό. Δηλαδή το πώς αξιοποιούμε τα πλεονεκτήματά μας και πως μπορούμε να καλύψουμε τα μειονεκτήματα με το ταλέντο, με το πάθος, με την οργάνωση. Αυτό πρέπει να μάθουμε όλοι μας σε κάθε τομέα που δουλεύουμε, ιδίως όσοι δουλεύουμε συλλογικά. Και πρέπει να συλλογιστούμε και τούτο μέσα από την Ιστορία μας: Πότε εμείς οι Έλληνες πετύχαμε πολλά; Πετύχαμε πολλά όταν αξιοποιήσαμε ακόμα και τις αρετές των ελαττωμάτων μας. Και πότε δεν σταθήκαμε στο ύψος των περιστάσεων; Όταν εγκλωβιστήκαμε στα ελαττώματα των αρετών μας. Αυτό θέλω να το θυμάστε καλά και το λέγω σ’ εσάς για να στείλω το μήνυμα εκεί που πρέπει. Και πρώτα-πρώτα στον ίδιο μου τον εαυτό. Γιατί αυτά που σας λέγω πρέπει πρώτος εγώ να τα εφαρμόσω. Γι’ αυτό σας είπα, σας ευχαριστώ πάρα πολύ γιατί μου δώσατε αυτή την μεγάλη ευκαιρία να είμαι σήμερα μαζί σας και να ξαναθυμηθούμε και εκείνες τις στιγμές, να πάρετε κι εσείς δύναμη ότι όλοι αναγνωρίζουμε αυτό το οποίο σας ανήκει αλλά, και κυρίως, να δώσουμε αυτό το υπόδειγμα εκεί που πρέπει. Και πριν απ’ όλα – σας είπα – σε μένα. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ, να είναι ο Θεός μαζί σας, σε σας, στις οικογένειές σας. Καλή δύναμη, καλή δημιουργία όπου κι αν ασχολείται κανείς, ό,τι κι αν επιδιώκει».