Σοφία Μαρινοπούλου: Η εθελοντική της δράση ως… «ΜΗΤΕΡΑ»

Κ. Μαρινοπούλου είστε εθελόντρια στο Ίδρυμα Μητέρα ποιοί είναι οι λόγοι που σας ώθησαν να ασχοληθείτε μ’αυτό;
Το βασικό κίνητρο για να έρθω στο ίδρυμα ήταν ότι μετά από 30 χρόνια στην δημόσια εκπαίδευση, συγκεκριμένα στην προσχολική ηλικία, είχα μάθει να ζω, να
εκπαιδεύω και καθημερινά να ασχολούμαι με μικρά παιδιά θεώρησα ότι η εκπαιδευτική και η προσωπική εμπειρία που είχα ως μητέρα δύο παιδιών καθιστούσε το ίδρυμα ΜΗΤΕΡΑ το κατάλληλο μέρος για να προσφέρω ουσιαστικά.

 

Ποια είναι τα συναισθήματα που σας έχει προκαλέσει αυτή σας η επιλογή;
Η ενασχόληση με τα παιδιά σου προσφέρει περισσότερο θετικά συναισθήματα. Είναι ψυχοθεραπεία, αν αγαπάς τα παιδιά. Αυτό το έχω βιώσει όλα τα χρόνια,
που ασχολήθηκα επαγγελματικά με τα παιδιά. Στο ίδρυμα έχουμε πολλούς ρόλους. Είμαστε φίλες, λίγο μαμάδες, λίγο γιαγιάδες. Μας έχουν συνδυάσει με ευχάριστες δραστηριότητες. Την έξοδό τους από το «σπιτάκι» που ζουν, παιχνίδια στις κούνιες, βόλτες στον κήπο του ιδρύματος, τραγουδάκια, παραμύθια. Όταν απαιτείται τα συνοδεύουμε σε δραστηριότητες και έξω από το ίδρυμα. Όταν μπαίνεις μέσα στο θάλαμο και το παιδί που ασχολείσαι αποκλειστικά μαζί του σε γνωρίζει και τρέχει να σ’ αγκαλιάσει χαρούμενο, εκεί σε πλημμυρίζουν συναισθήματα χαράς, τρυφερότητας. Χαιρόμαστε και εμείς με τη χαρά τους, γελάμε με τα καμώματά τους και φεύγοντας έχουμε τη γλύκα από την επαφή μας.
Υπάρχουν όμως και στιγμές που νιώθεις στενοχώρια γιατί αυτά τα γλυκά προσωπάκια έπρεπε να τα χαίρονται οι άνθρωποι που τα έφεραν στο κόσμο. Στόχος όμως των εργαζομένων στο ίδρυμα είναι η μικρότερη διάρκεια παραμονής των παιδιών εδώ. Όταν μαθαίνουμε ότι κάποιο παιδί θα φύγει με υιοθεσία ή αναδοχή,τα συναισθήματα είναι ανάμικτα λύπης, -γιατί δεν θα το ξαναδούμε- και χαράς που φεύγει από το ίδρυμα και θα πάει στην οικογένειά του.

Τί είναι αυτό που πρέπει να έχει ένα εθελοντής;
Όσο μπορεί να έχει ξεπεράσει τον ατομικισμό του. Πάει να προσφέρει όχι με συναισθήματα λύπησης ή οίκτου αλλά φιλανθρωπίας. Να έχει ψυχή, η σχέση που αναπτύσσεται είναι δυναμική, γιατί θα έρθει σε επαφή με τον ανθρώπινο πόνο. Σεβασμό στο χώρο τον εργασιακό που μπαίνει. Να μην πάει για να κρίνει ή να δημιουργήσει προβλήματα στους εργαζόμενους, να τους συμβουλεύεται και να ακολουθεί τις οδηγίες από τους ειδικούς. Να μπορεί να συνεργάζεται με άλλους ανθρώπους. Να έχει συνέπεια και σταθερότητα στο χρόνο που χρειάζεται να αφιερώσει γιατί τον αναζητούν και τα παιδιά. Να προσφέρει όχι με στόχο την προβολή αυτού που προσφέρει. Να θέλει να αξιοποιήσει δημιουργικά και
ουσιαστικά τον ελεύθερο χρόνο του. Να γνωρίζει ότι η μικρή βοήθεια είναι καλύτερη από τη μεγάλη συμπόνια.

Η οικογένεια σας, αλλά και το κοινωνικό σας περιβάλλον, πώς αντέδρασε με αυτή σας την απόφαση;
Φυσικά η οικογένειά μου είναι πάντα το πρώτο μέλημά μου και αυτό που προσφέρω είναι το περίσσευμα αγάπης που παίρνω απ’ αυτούς. Ο άνδρας μου και τα παιδιά μου μπορώ να πω, ότι μιλούν για την δραστηριότητά μου αυτή, με θαυμασμό και καμάρι. Έχουν μπει και αυτοί στη διαδικασία να βρίσκουν πράγματα ,παραμύθια, παιχνίδια γραφική ύλη, ό,τι μπορεί να ευχαριστήσει τα παιδιά, να μου τα δίνουν για να τα πηγαίνω στο ίδρυμα. Πολλές φορές μοιράζομαι μαζί τους τις εμπειρίες μου από το ίδρυμα. Γνωρίζουν ονομαστικά τα παιδιά που ασχολούμαι μαζί τους, με ρωτάνε γι’ αυτά, έτσι ιδιαίτερα οι γιοί μου γνώρισαν και την άλλη πλευρά της ζωής. Πάντα πίστευα ότι με τις πράξεις και όχι με τα λόγια εκπαιδεύεις καλύτερα έναν άνθρωπο. Η δραστηριότητά μου αυτή σίγουρα είναι ένα παράδειγμα προς μίμηση για τα παιδιά μου. Από το κοινωνικό μου περιβάλλον έχω δεχτεί διάφορες αντιδράσεις. Οι φίλοι μου το ακούν με θαυμασμό, έχουν απορίες για τις δραστηριότητες που κάνω με τα παιδιά, μου δίνουν αντικείμενα να τα προσφέρω στο ίδρυμα, με ρωτούν για την πορεία των παιδιών, πώς μπορεί να γίνει κάποιος εθελοντής κ.α.
Υπάρχουν όμως και κάποιοι πιο καχύποπτοι μπορεί και μικρόψυχοι και με ρωτούν αν πληρώνομαι, ακούω και σχόλια όπως «αφού βγαίνει το χαρτζιλίκι, καλά κάνω » «πώς μπορείς και το αντέχεις «εγώ είμαι πολύ ευαίσθητη δεν το μπορώ» ! «το κράτος τα κενά τα καλύπτει με εθελοντές »κ.α. Αυτά όμως πρέπει να τα προσπερνάς.

Θέλω να μου πείτε τί σας έχει συγκινήσει περισσότερο, όσο καιρό είστε εθελόντρια. Μια δική σας προσωπική ιστορία.
Τα δύο τελευταία χρόνια είχα αναλάβει το Χρήστο ηλικίας 8 ετών. Ένα παιδί με στοιχεία αυτισμού και οριακή νοητική στέρηση. Τον συνόδευα μια φορά την εβδομάδα έξω από το ίδρυμα σε ένα πρόγραμμα μουσικοθεραπείας για παιδιά με ειδικές ανάγκες. Σ’ όλη τη διάρκεια του μαθήματος βρισκόμουν στο χώρο στην άκρη και παρακολουθούσα διακριτικά. Τα παιδιά που ερχόντουσαν εκεί είχαν τους γονείς τους. Ο Χρήστος άκουγε από τα άλλα παιδιά να φωνάζουν τη μαμά τους. Μια μέρα γύρισε με κοίταξε και είπε στην εργοθεραπεύτρια είναι εδώ η μαμά μου. Με κοίταξε και φώναξε μαμά και μου χαμογέλασε πονηρά. Του χαμογέλασα και εκείνη τη στιγμή δεν του είπα τίποτα. Στο γυρισμό στο αυτοκίνητο μου είπε μόνος του « σε είπα μαμά». «Το άκουσα του είπα όμως εγώ δεν
είμαι η μαμά σου, αλλά θα ήμουν πολύ χαρούμενη να έχω εσένα γιό». Αυτό το περιστατικό ακόμη με συγκινεί. Ο Χρήστος διεκδίκησε το δικαίωμα που έχει κάθε άνθρωπος στη ζωή να πει τη λέξη «μαμά». Γνωρίζετε περιπτώσεις ανθρώπων που δεν τολμούν να υιοθετήσουν παιδί γιατί θέλουν να είναι γονιδιακά δικό τους; Στο ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον μου έχω οικογένειες που δεν αποφάσισαν να υιοθετήσουν παιδί. Δεν μπορώ να γνωρίζω την ψυχολογία της γυναίκας που δεν έχει κάνει παιδί, εγώ ήμουν από τις τυχερές. Γεννώντας τα παιδιά μου είδα ότι τα αγάπησα όχι γιατί τα γέννησα, αλλά γιατί τα μεγάλωσα. Αν τώρα μου
έλεγαν ότι έγινε λάθος και τα παιδιά μου ήταν άλλης γυναίκας, τα συναισθήματα μου δεν θα άλλαζαν. Αυτό το έλεγα σε φίλη που δεν έκανε παιδιά όμως ήταν δύσκολο να το καταλάβει και μου έλεγε ότι το λέω εκ του ασφαλούς. Είναι όμως ανθρώπινο, κυρίως για τη γυναίκα, να θέλει να νιώσει τη μητρότητα.