Κέντρο Βρεφών Μητέρα: Βεζυράκης Δημήτριος

Το ΚΒΜ ιδρύθηκε το 1953 και λειτούργησε τον Σεπτέμβρη του 1955. Στην ίδρυση του οδήγησαν οι ανάγκες που αφορούσαν στις αρνητικές κοινωνικές αντιλήψεις εκείνων των χρόνων απέναντι στην μητέρα και το βρέφος της που κυοφορούσε εκτός γάμου, αλλά και στις κατά κανόνα δυσμενείς συνθήκες διαβίωσης των βρεφών στα ήδη λειτουργούντα βρεφοκομεία. Τα πρώτα κτήρια σχεδιάστηκαν από την αρχιτέκτονα Μαρία Λουκάκου και περιλάμβαναν το κεντρικό κτήριο υποδοχής με γραφεία, πέντε περίπτερα φιλοξενίας βρεφών εκ των οποίων στο ένα αρχικά φιλοξενήθηκαν έγκυες – λεχωίδες, διοικητήριο και βοηθητικούς χώρους. Το 1957 ολοκληρώθηκε το κτήριο της Σχολής Βρεφοκόμων και το 1958 το πρώτο περίπτερο φιλοξενίας μητέρων. Στα επόμενα χρόνια δημιουργήθηκαν τρία
ακόμη περίπτερα βρεφών και δεύτερο περίπτερο μητέρων λόγω των αυξημένων αναγκών της εποχής. Το 1960 λειτούργησε το πρώτο παράρτημα του ΜΗΤΕΡΑ στην Κέρκυρα το οποίο έκλεισε το 1970 και το 1961 το παράρτημα στο Ηράκλειο Κρήτης το οποίο το
1980 μετατράπηκε σε ημερήσιο βρεφονηπιακό σταθμό και με το Ν 3106/03 περιήλθε στο Δήμο Ηρακλείου. Αρχικά το ΜΗΤΕΡΑ ονομάστηκε Κέντρο Βοήθειας Βρεφών Η ΜΗΤΕΡΑ
Η λειτουργία του ως ΝΠΙΔ καθορίστηκε με το Β.Δ της 31-12-1952 και με το Β.Δ της 15-6 -1956 μετονομάστηκε σε Κέντρο Βρεφών Η ΜΗΤΕΡΑ την οποία διατηρεί
μέχρι σήμερα. Το 1975 με το Π.Δ.934 δημοσιεύτηκε ο πρώτος Οργανισμός του και το 1980 με το Π.Δ.830 . ο νεότερος ο οποίος ισχύει μέχρι σήμερα.
Το 1982 με το Ν.1256 εντάχθηκε στον ευρύτερο δημόσιο τομέα και το 1998 με το Ν 2646, άρθρο7 καταργήθηκε ως αυτοτελές Ν.Π.Ι.Δ και συγχωνεύτηκε με τον
Εθνικό Οργανισμό Κοινωνικής Φροντίδας ως Ν.Π.Δ.Δ. Πρωτεργάτες της ίδρυσης του ο Σπύρος Δοξιάδης, παιδίατρος και η Λίτσα Αλεξανδράκη, κοινωνική λειτουργός, οι οποίοι επηρεασμένοι από τα ερευνητικά συμπεράσματα της εποχής και την αναπτυσσόμενη θεωρία σχετικά με τις αρνητικές επιπτώσεις της ιδρυματικής ζωής στην υγεία και ανάπτυξη των βρεφών, φιλοδοξούσαν να οργανώσουν ένα πρότυπο κέντρο όπου τα φιλοξενούμενα βρέφη θα αναπτύσσονταν κατά το δυνατό φυσιολογικά.

Κ. Βεζυράκη, το ίδρυμα Μητέρα δίνει ζωή και φροντίδα στα εγκαταλελειμμένα παιδιά. Ισχύει η φήμη ότι υπάρχει μεγάλη γραφειοκρατία για να υιοθετηθεί ένα παιδί; Και αν ναι ποιές είναι οι ενέργειες που έχετε κάνει για να σταματήσει αυτό το φαινόμενο;
Η Υιοθεσία είναι θεσμός παιδικής προστασίας με γνώμονα πάντα το συμφέρον του παιδιού. Αντί να αναφέρουμε γραφειοκρατία, το σωστό είναι να λέμε για ψυχοφθόρα αναμονή που οφείλεται στα θέλω των υποψηφίων θετών γονέων. Τα παιδιά προς υιοθεσία (πρέπει ο φυσικός γονέας να το δηλώσει ενώπιον του Δικαστηρίου), δεν μπορούν να καλύψουν τις αιτήσεις των υποψηφίων (200 αιτήσεις περίπου το χρόνο). Παρόλα αυτά το 2012 σε σύγκριση με το 2011 είχαμε αύξηση 13% στην αποκατάσταση των παιδιών μέσω του θεσμού της Υιοθεσίας, αύξηση 100% στην αποκατάσταση των παιδιών μέσω του θεσμού της
Αναδοχής και αύξηση 113 % στην αποκατάσταση των παιδιών με την επιστροφή στη φυσική τους οικογένεια.

 

Σήμερα πόσα παιδιά υπάρχουν στο ίδρυμα για υιοθεσία; Υπάρχει αύξηση της εγκατάλειψης παιδιών λόγω οικονομικών δυσκολιών; Συνήθως ποιοί είναι οι λόγοι εγκατάλειψης;
Δεν εγκαταλείπονται παιδιά λόγω οικονομικών δυσκολιών. Τα παιδιά εγκαταλείπονται εξαιτίας του ότι η μόνη μητέρα είναι χρήστης ναρκωτικών και δεν
μπορεί να ανταπεξέλθει στον γονεϊκό ρόλο (πρόσφατα υπογράψαμε Πρωτόκολλο Συνεργασίας με το ΚΕΘΕΑ για την στήριξη των χρηστριών μητέρων), ή εάν η
μόνη μητέρα είναι χαμηλού νοητικού επιπέδου, ή ακόμη το ζευγάρι γεννάει ένα παιδί με αναπηρία.

Τί ζητούν οι επίδοξοι γονείς για να υιοθετήσουν ένα παιδί; Έχουν κάποιες συγκεκριμένες απαιτήσεις; Ζητούν παιδιά υπό προϋποθέσεις;
Η συντριπτική πλειοψηφία των υποψήφιων θετών γονέων ζητά ένα υγιές βρέφος με καμία επιβάρυνση στο ιστορικό του.

Ποιός είναι ο μέγιστος χρόνος αναμονής για ένα επίδοξο γονιό;
Σήμερα ο μέγιστος χρόνος αναμονής είναι τα 4,5 χρόνια.

Κατά την γνώμη σας θεωρείτε ότι τα παιδιά νιώθουν την εγκατάλειψη σ’ αυτή την ηλικία;
Είναι σαφές ότι τα παιδιά βιώνουν την εγκατάλειψη και προσδοκούν ότι κάποια μαμά και κάποιος μπαμπάς θα έρθει και για αυτά.

Αντιμετωπίζετε οικονομικές δυσκολίες ως Ίδρυμα με την υπάρχουσα οικονομική κατάσταση; Το κράτος πόσο σας στηρίζει;
Τηρουμένων των αναλογιών σ’ αυτή τη δύσκολη οικονομική περίοδο, μέχρι τώρα είχαμε ομαλή εκτέλεση προϋπολογισμού με την αντίστοιχη Κρατική Επιχορήγηση. Παράλληλα με την υποστήριξη πολλών συνανθρώπων μας όπου οι ίδιοι διαχειρίζονται τα χρήματά τους, έχουμε κάνει πολλά έργα υποδομών.

Υπάρχει κάποιο όραμα που θέλετε να το πραγματοποιήσετε;
Αυτό το οποίο από την πρώτη στιγμή ήθελα να κάνω και όλοι μαζί το πραγματοποιούμε, ήταν να γκρεμίσουμε τα «ιδρυματικά τείχη». Δεν έχουμε να κρύψουμε τίποτα, αντίθετα με την συνεργασία του ευρύτερου κοινωνικού συνόλου στο πλαίσιο του κοινωνικού ελέγχου και της αλληλεγγύης, μπορούμε να καταφέρουμε πολύ περισσότερα. Έχετε αναθεωρήσει κάτι στην ζωή σας όσο καιρό δουλεύετε στο Ίδρυμα; Τί έχετε αλλάξει; Αυτό που μου ενδυναμώθηκε περισσότερο είναι το «αγαθό της οικογένειας».