Φιλανθρωπικό και Ιεραποστολικό Κέντρο Ιερού Ναού Αγίου Ευθυμίου Κερατσινίου: Πατέρας Κ. Μαργώνης

Από την μέρα που έγινα ιερέας παρατηρούσα ότι σε πολλές ενορίες όπως και στην δική μας αυτό το έργο γινόταν υποτονικά, αποσπασματικά…και του Αδινόταν ελάχιστη, έως καθόλου ουσιαστική σημασία.Κάποιο πρωινό πριν 20 χρόνια περίπου, σταματά έξω από την πόρτα του Ναού ένα πολύ «καλό» Ι.Χ., για τα δεδομένα του Κερατσινίου φυσικά, κατεβαίνει μια κυρία και μας λέει: «Έχω μέσα στο αυτοκίνητό μου αρκετά ρούχα, πολύ καλά, μόλις τα πήρα από το καθαριστήριο και θέλω να σας τα προσφέρω για να τα δώσετε σε φτωχές
οικογένειες». «Κυρία μου αυτή τη δουλειά θα κάνουμε εμείς εδώ; Δώστε τα όπου εσείς θέλετε», παίρνει την απάντηση. «Δώστε μου τουλάχιστον κάποια ονόματα, κάποιες διευθύνσεις να τα πάω η ίδια»…. , συνεχίζει η κυρία έκπληκτη και όχι μόνο. Τότε άρχισαν όλα. Η πληγή είχε ανοίξει πλέον για τα καλά. Σημειωτέον δε ότι ο Ναός μας, έναντι άλλων, πλεονεκτεί στην άνετη κτιριακή υποδομή του. Υπάρχουν δύο όροφοι κάτω από τον Ναό, με αρκετούς αποθηκευτικούς χώρους και περίπου 20 αίθουσες που ήδη χρησιμοποιούνται. Δύο αίθουσες με πρόσβαση από τον δρόμο, σε αχρηστία πολλές δεκαετίες, χρησιμοποιούνται σαν αποθήκες. Αυτές αδειάζονται, σοφαντίζονται, ανακαινίζονται πλήρως, τοποθετούνται ράφια και αποτελούν τον πρώτο χώρο προσφοράς δωρεάν ρούχων, παπουτσιών, παιχνιδιών κ.λ.π. Χωρισμένα σε είδη και σε μεγέθη προσφέρονται κάθε Κυριακή μετά τη Θεία Λειτουργία. Καθένας μπορούσε ελεύθερα να προμηθευτεί αυτό που είχε ανάγκη. Η αρχή έγινε το 1997. Τα δύο πρώτα χρόνια κυλούν ομαλά. Η ζήτηση είναι μεγάλη, αλλά και οι προσφορές πολύ μεγαλύτερες. Οι άνθρωποι που παίρνουν ρούχα μας ευχαριστούν αλλά
συγχρόνως μας παρακαλούν λέγοντάς μας, πως μεγαλύτερη ανάγκη από ρούχα έχουν, έστω για λίγα τρόφιμα. Από την άλλη απευθυνόμενοι και μεις με τη σειρά μας σε διάφορα φιλανθρωπικά ιδρύματα για να τους προσφέρουμε ρούχα που ήδη πλέον μας περισσεύουν δεχόμαστε την ίδια προτροπή: «και εμείς έχουμε επάρκεια ρούχων…από τρόφιμα έχουμε ανάγκη». Εδώ αρχίζει η προσπάθεια για την διανομή τροφίμων. Οργανώνεται άλλη αίθουσα με κατάλληλη υποδομή, ράφια, ψυγεία και καταψύκτες. Σήμερα φτιάχνονται πολλές παρόμοιες προσπάθειες παντού σε Μητροπόλεις, Ναούς, σχολεία, Δήμους κ.λ.π. με την ωραία επωνυμία «Κοινωνικό Παντοπωλείο». Ξεκινάει μια καινούρια «περιπέτεια» που θα βρούμε τρόφιμα για να προσφέρουμε στους ανθρώπους. Ούτε λόγος, ούτε σκέψη φυσικά ότι μπορούμε μόνοι μας να αγοράσουμε και να προσφέρουμε. Από την άλλη πλευρά είναι κάτι πρωτόγνωρο ή και αν θέλετε τελείως άγνωστο για μας. Καθώς κορυφώνεται η αγωνία μας και η αναζήτησή μας, μας ευλογεί ο Θεός και γνωρίζουμε το ίδρυμα «Τράπεζα Τροφίμων- Ίδρυμα για την καταπολέμηση της πείνας» στο οποίο προΐστανται ο κος και η κα Βασιλοπούλου. Με πολύ σεβασμό, χαρά και διακριτικότητα επισκέπτονται τον χώρο μας, μας εμπιστεύονται και είναι οι πρώτοι που μας προσφέρουν δωρεάν τρόφιμα. Η αρχή με την βοήθεια του Θεού γίνεται. Το 1999 παίρνουν τρόφιμα 59 οικογένειες, ένα σύνολο από
1775 τσάντες, στην διάρκεια μιας χρονιάς. Έτσι λειτουργήσαμε τα δύο πρώτα χρόνια.
Στη συνέχεια απευθυνόμαστε σε ενορίτες- καταστήματα- αποθήκες- ιδρύματα ζητώντας τρόφιμα. Τα χρόνια κυλούν. Οι εθελοντές συνεχώς αυξάνονται όπως και οι δωρητές. Το έργο γίνεται γνωστό και έξω από τα όρια της ενορίας μας, όχι μέσω «διαφήμισης» αλλά μέσω όλων εκείνων που σιγά σιγά μας γνωρίζουν, μας αγαπούν, συγκινούνται, ευαισθητοποιούνται και μας εμπιστεύονται. Συγχρόνως μέσω μιας μόνιμης δωροέκθεσης που λειτουργεί κάθε Σάββατο και Κυριακή με είδη που μας προσφέρονται απ’ όλη την Ελλάδα, έχουμε πλέον την δυνατότητα να αγοράζουμε και εμείς αγαθά πρώτης ανάγκης απαραίτητα για τις διανομές μας. Έτσι λοιπόν το 2012 οι οικογένειες έχουν φθάσει στις 276 από τις οποίες η ενορία μας βοηθά τις 203 με αριθμό σε μια χρονιά τσαντών 10.367 συνολικά. Το 2012 ξεκινάει η συνεργασία μας με το κοινωφελές Ίδρυμα Ι. Σ. Λάτση. Μας εντάσσουν στο πρόγραμμα του «Είναι καθήκον μας» και για έναν ολόκληρο χρόνο προσφέρουν σε 60 και πλέον οικογένειες 150 κιβώτια τροφίμων μηνιαίως, συνολικού βάρους 45 τόνων. Το πρόγραμμα αυτό συνεχίζεται και κατά το 2013 βοηθώντας 100 και πλέον οικογένειες με μηνιαία προσφορά 200 κιβωτίων. Για εμάς είναι μεγάλη ανακούφιση διότι μπορέσαμε σαν ενορία να αυξήσουμε τις οικογένειες που βοηθούμε καθώς και να τους προσφέρουμε μεγαλύτερη βοήθεια.

Με ποιό τρόπο έχετε καταφέρει να ελέγχετε όλες τις φιλανθρωπικές ενέργειες που κάνετε;
Χρόνο με το χρόνο μαθαίνουμε. Γινόμαστε όλο και πιο έμπειροι στη «δουλειά μας». Η λειτουργία φαντάζει δύσκολη, όμως στην πράξη τα πράγματα γίνονται απλά, όταν οι δεκάδες συνεργάτες- εθελοντές μπαίνουν σε πρόγραμμα, δουλεύουν συστηματικά στον τομέα τους, στον οποίο συνεχώς εξειδικεύονται και μαθαίνουν να εργάζονται θυσιαστικά και αγαπητικά προς τον συνάνθρωπό τους. Η συνεχής συνεργασία των μελών του κάθε τομέα, (παραλήπτες αγαθών, αποθηκάριοι, διαλογείς ρούχων, διανομείς αγαθών) καθώς και οι κατά διαστήματα συναντήσεις των υπευθύνων των διαφόρων τομέων κάνουν το έργο πιο
εύκολο και πιο αποδοτικό. Νευραλγικής σημασίας είναι η ομάδα των Κυριών που επισκέπτονται τα σπίτια όσων ζητούν βοήθεια. Αρχικά για να γνωρισθούν και να επικοινωνήσουν μαζί τους, να δημιουργηθεί ένα κλίμα οικειότητας και εμπιστοσύνης και να διαπιστωθεί αν όντως υπάρχει πραγματική ανάγκη. Η ανάγκη δεν είναι μόνο οικονομική. Αυτό βέβαια απ’ όλους είναι το πρώτο ζητούμενο. Τέλος εκείνο που μας βοηθάει σημαντικά είναι η συνεχής επικοινωνία μας με τις όμορες ενορίες της περιοχής μας, τα 10 σχολεία της ενορίας μας, τις κοινωνικές υπηρεσίες του Δήμου μας και όλους όσους στην περιοχή μας επιτελούν φιλανθρωπικό και κοινωνικό έργο, έτσι ώστε να είμαστε πιο καλοί γνώστες
των πραγματικών αναγκών- προβλημάτων που αντιμετωπίζουν όλες αυτές οι οικογένειες και να μην υπάρχουν, όσο το δυνατόν, επικαλύψεις προσφοράς και για να παρέχεται η σωστή βοήθεια σε όσους περισσότερους ανθρώπους μπορούμε.

Γιατί έχετε επιλέξει να δίνετε τρόφιμα στους ανθρώπους αντί για συσσίτια;
Αυτή είναι η βασική φιλοσοφία μας από την ημέρα που ξεκινήσαμε πριν 15 χρόνια. Από τότε δηλαδή που στις εκκλησίες προσφέρονταν μόνο συσσίτια σε ευπαθείς ομάδες ανθρώπων. Είναι καλύτερο μια οικογένεια να έχει σπίτι της κάποια βασικά αγαθά και να τα διαχειρίζεται μόνη της. Αυτό την βοηθά να ενεργοποιείται, να είναι δημιουργική και να καλύπτει αποτελεσματικότερα τις ανάγκες των παιδιών και όλων των μελών της. Δεν πρέπει να τους αφήσουμε να γίνουν παθητικοί δέκτες ενός πιάτου φαγητού κάθε μεσημέρι και να αδρανήσουν σε τόσες άλλες ζωτικές πτυχές της ζωής τους. Φυσικά εδώ πρέπει να τονίσω
ότι δεν καλύπτουμε τις μηνιαίες ανάγκες σίτισης των οικογενειών αυτών αλλά μόνο ένα «μέρος». Μακάρι και οι επισιτιζόμενοι να καταφέρουν κάτι καλύτερο για την οικογένειά τους και για τη ζωή τους γενικότερα.

Βρεθήκατε στο σημείο να μην έχετε να δώσετε τρόφιμα σε ανθρώπους που είχαν ανάγκη;
Ναι, πολλές φορές, γιατί η προσπάθειά μας έχει γίνει ευρύτερα γνωστή και πάρα πολλοί καταφθάνουν στην ενορία μας, είτε γιατί το έμαθαν, είτε γιατί κάποιο άλλοι τους το υπέδειξαν. Όσοι κατοικούν στα όρια της ενορίας μας φυσικά θα ελεγχθούν και ανάλογα θα ανταποκριθούμε. Όλους τους άλλους όμως αδυνατούμε να τους στηρίξουμε και διότι δεν γνωρίζουμε την «αληθινότητα» των αιτημάτων τους αλλά κυρίως γιατί αδυνατούμε πρακτικά.

Πατέρα Κωνσταντίνε πιστεύετε ότι η προσφορά επιστρέφεται και με ποιό τρόπο;
Ξέρετε κανένας μας δεν προσφέρει για να πάρει «επιστροφή», κανένας μας δεν περιμένει ανταπόδοση. Αυτό όμως το πραγματοποιεί ο Θεός με τον μυστικό τρόπο που Εκείνος γνωρίζει και αυτό έχει σημασία. Αυτό έχουμε πραγματική ανάγκη, ανεξάρτητα αν εμείς το συνειδητοποιούμε, αν βλέπουμε με τα φυσικά μας μάτια το τί, το πώς, το πότε…. Η κα Ε….παρ’ όλη την μεγάλη της ανάγκη, οικονομική και όχι μόνο, πάντα με το χαμόγελο στα χείλη κάθε πρώτη του μηνός από την πενιχρή σύνταξη του συζύγου της μας βοηθά οικονομικά. Την συγκεκριμένη οικογένεια εμείς θα έπρεπε να βοηθάμε και να την στηρίζουμε. Η κ. Ε….,η κ. Α…., η κ. Ν….. και τόσες άλλες, οι οποίες δουλεύουν τόσο πολύ και τόσο κοπιαστικά, αλλά δεν παύουν να έρχονται και να φεύγουν χαρούμενες, ομολογούν συνεχώς πως «αν δεν υπήρχε αυτός ο χώρος και αυτή η όμορφη σχέση ανάμεσά μας, δεν ξέρουμε μέσα στα τόσα προβλήματά μας πως θα ήμασταν». Ο κος Γ…. και η κα Σ…..νέοι άνθρωποι, συνταξιοδοτήθηκαν νωρίς. Μόνιμα επαναλαμβάνουν στη συζήτησή μας «Πάτερ από την ημέρα που ήλθαμε εδώ νοιώθουμε πιο γεμάτοι. Δεν μας νοιάζει η κούραση. Ανυπομονούμε να ξημερώσει για να έλθουμε πάλι και την άλλη μέρα…Αυτό τελικά μας γεμίζει…». Θα μπορούσα να συνεχίσω με αμέτρητα παραδείγματα. Δεν χρειάζεται. Θέλω όμως να σας διαβεβαιώσω σαν Ιερέας και σαν πνευματικός, πως μέσα από την φιλανθρωπική και ιεραποστολική δραστηριότητά μας, δεν «παράγουμε» και δεν «προάγουμε» καλούς ανθρώπους, δεν κάνουμε «διατριβή» στον εθελοντισμό και στις καλές πράξεις. Άλλες είναι οι προτεραιότητές μας. Προσπαθούμε να καταργηθεί το εγώ και το εσύ, το εμείς και οι άλλοι σε όλα τα επίπεδα. Επιδίωξή μας είναι να μην εφησυχάζουμε πνευματικά στο ότι επιτελέσαμε το χριστιανικό μας καθήκον. Ελπίζουμε, ποθούμε, προσευχόμαστε η Χάρις του Θεού να «πληγώσει» την ύπαρξή μας και να κινηθούμε αγαπητικά προς τον κάθε συνάνθρωπό μας και τον Κύριο μας.