Ξένια Παπασταύρου: ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ Μ.Κ.Ο “ΜΠΟΡΟΥΜΕ”

Κα Παπασταύρου είστε η οραματίστρια αυτής της δράσης. Ποιά ήταν η αφορμή ώστε να δημιουργήσετε τη ΜΚΟ «Μπορούμε»;

Αναζητούσα έναν ουσιαστικό τρόπο να βοηθήσω ανθρώπους που δεν έχουν φαγητό. Έβλεπα γύρω μου πολλά συσσίτια και ιδρύματα με αυξημένες ανάγκες και από την άλλη παρατηρούσα μία ασύστολη και ανεξέλεγκτη σπατάλη τροφίμων. Κατέληξα ότι αυτό που θα μπορούσε να βοηθήσει πραγματικά είναι ή δημιουργία ενός μηχανισμού, ενός επικοινωνιακού κόμβου, που θα συνδέει άμεσα όλες τις εταιρείες και τους ιδιώτες που έχουν φαγητό και τρόφιμα που περισσεύουν με τα συσσίτια και τα ιδρύματα που τα έχουν περισσότερη ανάγκη σε κάθε γειτονιά της Ελλάδας. Το όνειρό μου δεν ήταν να βοηθήσω εγώ ως άτομο, ή να ξεκινήσω ένα ακόμη συσσίτιο, αλλά να βρω τρόπους άμεσης στήριξης των υπαρχουσών πρωτοβουλιών σίτισης.

Θεωρείτε μέσα από την εμπειρία σας ότι όλοι μπορούν να καταφέρουν στη ζωή. Να πέφτουν και να σηκώνονται πολλές φορές;
Η ζωή βρίθει από δυνατότητες, δυνάμεις αλλά και δυσκολίες και εμπόδια. Το θέμα είναι πώς μπορούμε και πώς διαλέγουμε να τα προσεγγίσουμε, τί θέλουμε από τη ζωή μας, ποιές δυνατότητες μας δίνονται αλλά και ποιές μπορούμε να αποκτήσουμε εάν καταβάλλουμε προσπάθεια. Δεν έχουμε όλοι τις ίδιες παραστάσεις και δεν ξεκινάμε όλοι με τα ίδια εφόδια. Κάθε άνθρωπος έχει τα δικά του όρια αντοχής. Κάποιοι άνθρωποι είναι πιο ευάλωτοι, ή λιγότερο διεκδικητικοί αλλά έχουν πολλά να προσφέρουν. Σε μία δίκαιη κοινωνία, κάθε άνθρωπος βρίσκει τον δρόμο που τον εκφράζει και που τον γεμίζει.

Στην ζωή σας πόσες φορές είπατε μπορώ θα τα καταφέρω;
Κάθε μέρα ξυπνώ και νιώθω ότι παλεύω να καταφέρω πράγματα. Είτε σε σχέση με το ΜΠΟΡΟΥΜΕ για να βοηθηθούν ακόμη περισσότεροι άνθρωποι, είτε με την οικογένειά μου, είτε με τα ποιήματα που γράφω. Το τι ζητάει ο καθένας από τον εαυτό του είναι ένα πολύ προσωπικό θέμα. Κατά την άποψή μου, η δραστηριότητα, η επικοινωνία, η συναναστροφή, εμπεριέχουν από τη φύση τους μία θετική στάση απέναντι στη ζωή και τα πράγματα.

Πότε λυγίσατε πρώτη φορά στη ζωή σας όταν σας ζητήθηκε βοήθεια από τους ανθρώπους που βοηθάτε πως δεν θα τα καταφέρετε;
Λυγίζω, όπως λέτε, πέφτω αλλά δεν παύω να προσπαθώ. Παλεύουμε αδιάκοπα για κάθε συσσίτιο και άνθρωπο που μας ζητάει βοήθεια. Η προσπάθειά μας δεν τελειώνει όσο υπάρχει σπατάλη τροφίμων και όσο υπάρχουν άνθρωποι χωρίς πρόσβαση σε φαγητό. Με στενοχωρεί που υπάρχουν άνθρωποι, ιδιαίτερα ΑμεΑ που δεν έχουν τις ίδιες ευκαιρίες εύρεσης απασχόλησης και ατομικής εξέλιξης στην Ελλάδα. Μου είναι εξαιρετικά δύσκολο να αποδεχθώ ότι υπάρχουν πράγματα που, ενώ τα βλέπουμε και τα αναγνωρίζουμε, δεν προσπαθούμε ως κοινωνία να τα βελτιώσουμε.

Με ποιό τρόπο μπορεί να βοηθήσει κάποιος στο «Μπορούμε»;
Στο ΜΠΟΡΟΥΜΕ μπορεί κάποιος να βοηθήσει εθελοντικά προσφέροντας τον ελεύθερό του χρόνο σύμφωνα με τις επιθυμίες του και βάσει των γνώσεών του.
Παροτρύνουμε κάθε άνθρωπο που σκέφτεται να βοηθήσει να έρθει στο Σπίτι του ΜΠΟΡΟΥΜΕ και να συζητήσουμε από κοντά το πώς και τί επιθυμεί να κάνει.
Είναι πολύ σημαντικό η εθελοντική εργασία να σε γεμίζει πραγματικά. Επίσης, μπορεί κάποιος να βοηθήσει προσφέροντας περισσευούμενο φαγητό ή τρόφι-
μα μέσω του ΜΠΟΡΟΥΜΕ.

Στην αρχή που ξεκινήσατε ποιοί ήταν οι αρωγοί της προσπάθειας σας;
Ο πρώτος άνθρωπος που με βοήθησε στο ξεκίνημά μου τον Μάιο του 2011 ήταν η αγαπημένη μου φίλη Αλέξια Μοάτσου που αργότερα έγινε και ιδρυτικό μέλος της ΑΜΚΕ που συστήσαμε μαζί με τον Αλέξανδρο Θεοδωρίδη τον Ιανουάριο του 2012. Τον Οκτώβριο του 2011, ήρθε η υποστήριξη των δημοσιογράφων Ρίτσα Μασούρα και Λίνα Γιάνναρου που αγκάλιασαν το ΜΠΟΡΟΥΜΕ και το ανέδειξαν στην εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ. Αυτό ήταν καθοριστικό για το ΜΠΟΡΟΥΜΕ, αφού στάθηκε η αφορμή να έρθει σε επικοινωνία μαζί μου του Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος το οποίο στη συνέχεια έγινε χορηγός του ΜΠΟΡΟΥΜΕ.

Νιώσατε την καχυποψία των ανθρώπων σε αυτή σας την προσπάθεια;
Καμία στιγμή δεν έχω νιώσει οποιαδήποτε καχυποψία απέναντι στο ΜΠΟΡΟΥΜΕ. Υπήρχαν και υπάρχουν μόνο ερωτήσεις για το μοντέλο λειτουργίας του, το οποίο διαφέρει από τα παραδοσιακά μοντέλα τραπεζών τροφίμων ή άλλων οργανισμών που συλλέγουν, αποθηκεύουν και διανέμουν τρόφιμα. Το ΜΠΟΡΟΥΜΕ μεσολαβεί, απλώς γεφυρώνει το πλεόνασμα τροφής με την ανάγκη για τροφή.