Παιδικά χωριά SOS Ελλάδος: Χαρούλα Ντούφα!

Η διαμονή μου στα Παιδικά Χωριά SOS, ήταν μεγάλη ευλογία. Ακόμα και σήμερα είμαι πολύ ευγνώμων για τη στροφή που έγινε στη ζωή μου, και βρέθηκα εκεί
μαζί με τα υπόλοιπα αδέρφια μου.
Η καθημερινή μας ζωή δεν είχε να ζηλέψει σε τίποτα τη ζωή που έκαναν παιδιά που ζούσαν με τις κανονικές τους οικογένειες. Οι παροχές που είχαμε στην μόρφωση και στην παιδεία ήταν εντυπωσιακές. Είχαμε κάποιους καθηγητές που μας βοηθούσαν στα σχολικά μας μαθήματα, σε
στυλ φροντιστηρίου, οι οποίοι έρχονταν μέχρι το Χωριό. Υπήρχαν επίσης φροντιστήρια που πηγαίναμε και με αυτό τον τρόπο ενσωματωνόμασταν σε κοινωνικές ομάδες και κοινωνικοποιούμασταν παράλληλα. Εγώ προσωπικά είχα πάντα ένα γεμάτο πρόγραμμα ξεκινώντας τα πρωί με το σχολείο, και συνεχίζοντας αργότερα με φροντιστήριο, αγγλικά και Ωδείο όπου και σπούδασα μουσική.

Η τέχνη με τράβηξε από την αρχή σε όλο της το μεγαλείο, κι ένα διάστημα παρακολουθούσα και μαθήματα ζωγραφικής, και εξέθετα παιδικά μου τότε έργα στις εκθέσεις που διοργανώνονταν. Ήταν μεγάλο επίτευγμα για μένα αυτό, και με έκανε να νιώθω πολύ όμορφα! Κυρίως μου έδινε τα πρώτα τσιμπήματα η ζωή, ότι μπορούσα να τα καταφέρω! Ήταν ένα ωραίο συναίσθημα. Μεγαλώνοντας βέβαια, πέρα από τα εικαστικά που μου έμεινε ένα γλυκό απωθημένο, εξέλιξα κι αυτά που είχα ξεκινήσει. Τελείωσα το Λύκειο, σπούδασα αμέσως μετά σε ΙΕΚ αυτό που ήθελα να κάνω, τελείωσα και τα αγγλικά μου, και τέλος πήρα το Πτυχίο μου στο αρμόνιο, πράγμα που μου έδωσε μεγάλη χαρά. Η ευγνωμοσύνη μου για τα Παιδικά Χωριά SOS, είναι μεγάλη. Η στήριξή τους, η αγάπη τους, η υπομονή τους, η καθοδήγησή τους ήταν ό,τι πιο σημαντικό για μένα! Οφείλω πολλά ευχαριστώ!

Έχεις επικοινωνία με την «μητέρα σου» την κ. Μαρίνα από τα Παιδικά Χωριά SOS;
Φυσικά και έχω! Πλέον η μαμά μου έχει γίνει αναπόσπαστο κομμάτι του εαυτού μου. Η στήριξή της και οι αντοχές της με βοήθησαν να εξελιχθώ.
Ήταν πάντα δίπλα μου, και είναι ακόμα, να με συμβουλεύει στα δύσκολα!

Τί σημαίνουν για σένα τα Παιδικά Χωριά SOS; Θεωρείς ότι είναι ακόμη το σπίτι σου;
Τα Παιδικά Χωριά SOS, είναι η βάση της ύπαρξης μου. Όλη μου η δύναμη, όλα μου τα εφόδια. Παρόλα αυτά δε θεωρώ ότι είναι σπίτι μου πλέον! Είναι κάτι πέρα από αυτό, κάτι πέρα από τις λέξεις! Δεν έχω τα σωστά λόγια να το περιγράψω! Η ζωή μου στο Παιδικά Χωριά SOS είναι ένας κύκλος που έκανε την τροχιά του και έκλεισε! Πήρα ό,τι μπορούσα να πάρω. Κι αυτή η γλυκιά αγάπη που πλανιέται είναι ό,τι καλύτερο!

Όταν αναφέρεις ότι μεγάλωσες στα Παιδικά Χωριά SOS πώς σε αντιμετωπίζουν; Θεωρείς ότι υπάρχει ρατσισμός;
Α, όχι! Δεν έχω υποστεί ρατσισμό στη μέχρι τώρα ζωή μου! Βέβαια η αντίδραση ποικίλλει.
Υπάρχουν άτομα που με λυπούνται – κι εγώ με τη σειρά μου τα λυπάμαι-, γιατί δεν έχουν καταλάβει το νόημα της ζωής! Υπάρχουν άτομα που με αποδέχονται για τον άνθρωπο που έχω γίνει, κι όχι για το παρελθόν μου, οπότε και το γεγονός ότι μεγάλωσα στα Παιδικά Χωριά SOS, το δέχονται διακριτικά και με σεβασμό. Και υπάρχει και μια ακόμα κατηγορία ατόμων που τους είναι παντελώς αδιάφορο! Κι αυτό γιατί τις σχέσεις μας τις καθορίζουμε εμείς, όπως είμαστε στο παρόν, και με αποδέχονται όπως είμαι! Τίποτα άλλο δεν μπορεί να μας καθορίσει περισσότερο!