Μαρία Τρυφωνίδη: Πρόεδρος Συλλόγου “ΦΛΟΓΑ”

Κα Τρυφωνίδη πότε μπήκε στην ζωή σας ο σύλλογος «Φλόγα»;
Για την οικογένεια μου και μένα μια σκληρή απώλεια – της κόρης μας σε ηλικία 6 χρονών – έγινε η αρχή και η έμπνευση για μια έκφραση εθελοντισμού που
ανακούφισε εμάς τους ίδιους και ταυτόχρονα έδωσε και δίνει χέρι βοήθειας σε τόσους γονείς και παιδιά. Ήταν Χριστούγεννα όταν διαγνώστηκε η κόρη μας στο Αγλαΐα Κυριακού. Μετά την πρώτη άρνηση, το θυμό και τα γιατί, ανοίξαμε τα μάτια μας να δούμε γύρω μας, και βρήκαμε, εκτός από τους γιατρούς και τους νοσηλευτές μας, που τελικά έγιναν μέρος της οικογένειας μας, ανθρώπους “δικούς” μας. Βρήκαμε άλλους γονείς που είχαν βρεθεί εκεί πριν από μας. Δίπλα και γύρω μας, έκαιγε η Φλόγα της αγάπης και της συμμετοχής. Έκαιγε μια Φλόγα μικρή – τότε – αλλά έτσι ακριβώς όπως την είχαμε ανάγκη εκείνη την ώρα. Βρήκαμε τη φιλοσοφία που ταίριαζε στην οικογένεια μας και την αξιοπρέπεια της. Βρήκαμε
ενδιαφέρον και όχι φιλανθρωπία, συμπαράσταση και όχι ελεημοσύνη. Βρήκαμε εκτός από την όποια υλική – κατά το δυνατόν – βοήθεια, σεβασμό και ισότητα
και νοιώσαμε μέρος ενός συνόλου.

Το γεγονός ότι χάσατε το παιδί σας από καρκίνο σας έκανε πιο δυνατή για να παλέψετε περισσότερο για τα παιδιά που πάσχουν;
Όταν ήρθαν τα πιο δύσκολα και χάσαμε την Αλεξάνδρα μας, παραμείναμε στη Φλόγα γιατί την είχαμε ανάγκη. Μείναμε δίπλα στους άλλους γονιούς γιατί πέρασαν τα ίδια με μας μονοπάτια και ένοιωθαν όλα αυτά που νοιώθαμε και εμείς χωρίς να τους τα πούμε. Με τον καιρό, σταθήκαμε στα πόδια μας και χωρίς να καταλάβουμε πότε, σταθήκαμε εμείς στους επόμενους γονείς. Έτσι υπάρχει η Φλόγα, κι έτσι συνεχίζει να υπάρχει. Έτσι οι γονείς έρχονται και φεύγουν και παίρνουν άλλοι τη σκυτάλη, και η Φλόγα των εθελοντών γονιών συνεχίζει και γίνεται όλο και πιο μεγάλη. Προσαρμόζουμε στη ζωή μας τη φιλοσοφία του εθελοντισμού και προσφέρουμε όσο χρόνο μπορούμε από την καθημερινότητα μας με αγάπη, συνέπεια και διάρκεια. Χρόνια μετά τον χαμό της, το σπίτι μας είναι ακόμα πλημμυρισμένο από την Αλεξάνδρα μας. Ακόμα ζούμε τον καρκίνο της και μυρίζουμε τον αγώνα της. 27 χρόνια μετά, ξυπνάμε το πρωί και στο πρόγραμμα της ημέρας μας βρίσκονται τα παιδιά της Φλόγας, που όπως κι αυτή, δίνουν τον αγώνα τους. Για μας η Αλεξάνδρα είναι εδώ και διεκδικεί τον χρόνο που της αναλογεί από τη ζωή μας.

Στις μέρες μας υπάρχει το συναίσθημα της φιλανθρωπίας και της κοινωνι-
κής και εθελοντικής προσφοράς;
Εμείς, θέσαμε στόχους και ζητήσαμε τη συμπαράσταση του ευρύτερου κοινωνικού περιβάλλοντος. Η συγκινητική ανταπόκριση, η αγάπη και η στήριξη του κόσμου όλα αυτά τα χρόνια αποτελεί για μας τη δύναμη να συνεχίσουμε την προσπάθεια μας. Η Φλόγα υπάρχει μόνο και μόνο γιατί υπάρχουν άνθρωποι γύρω μας.