Γιώργος Καλογερόπουλος: Ελληνική Ομάδα Διάσωσης…

Κε Καλογερόπουλε ποιός είναι ο στόχος της Ελληνικής Ομάδας Διάσωσης;
Στόχος της Ελληνικής Ομάδας Διάσωσης είναι να είμαστε παντού και πάντοτε. Είμαστε οι
πρώτοι που θα φτάσουμε εκεί και οι τελευταίοι που θα το εγκαταλείψουμε.
Αποστολή μας είναι η παροχή βοήθειας σε συνανθρώπους μας, που αντιμετωπίζουν
κινδύνους για τη ζωή τους, κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, σε όλα τα φυσικά ή μη
πεδία, εντός και εκτός Ελλάδας. Η Ελληνική Ομάδα Διάσωσης ήταν πάντα δίπλα στον άνθρωπο στους μεγαλύτερους σεισμούς που συνέβησαν στην χώρα μας, αλλά και στο εξωτερικό. Συμμετείχε στο μεγάλο σεισμό του Αιγίου το 1995 στον καταστροφικό σεισμό της Αθήνας το 1999, όπου οι διασώστες – μέλη της κατάφεραν να σώσουν τη ζωή του μικρού Ανδρέα μετά από τρεις μέρες δουλειάς μέσα στα χαλάσματα, αλλά και στο σεισμό της Τουρκίας το 1999. Στην τελευταία, μάλιστα, περίπτωση η Ελληνική Ομάδα Διάσωσης έφτασε πριν ακόμα κινητοποιηθεί επισήμως η κρατική μηχανή της Τουρκίας. Επιστέγασμα, ωστόσο, των προσπαθειών μας είναι η συμμετοχή μας στο μεγάλο σεισμό της Αϊτής. Εκεί, τα μέλη μας
έκαναν περήφανο κάθε Έλληνα, καθώς κατάφεραν να βρουν και να σώσουν τον 23χρονο
Εξάντους, τη στιγμή που όλα τα σωστικά συνεργεία είχαν σταματήσει να ψάχνουν για
επιζώντες.

Η δράση σας ξεπερνά τα ελληνικά σύνορα. Πόσο έχετε περιορίσει τις αποστολές σας στο εξωτερικό με την οικονομική κρίση;
Η οικονομική και κοινωνική κρίση επηρεάζει χρόνια τώρα όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας και, όπως είναι φυσικό, και τον τομέα του εθελοντισμού. Τα μέσα που είναι απαραίτητα για την επιβίωση των εθελοντικών ομάδων και σωματείων έχουν μειωθεί σε τόσο μεγάλο βαθμό, με αποτέλεσμα μάλιστα πολλά απ’ αυτά να έχουν παύσει τη λειτουργία τους. Από την άλλη πλευρά, όμως, η κρίση αυτή έχει γίνει αφορμή για να αναπτυχθεί σε πολλούς από μας το αίσθημα της αλληλεγγύης και της προσφοράς. Αυτό έχει ως συνέπεια τα τελευταία χρόνια να εντάσσονται όλο και περισσότεροι εθελοντές στο δυναμικό της ΕΟΔ. Όσον αφορά, τώρα, τις αποστολές μας στο εξωτερικό, αποτελεί κοινή συνισταμένη τόσο της Διοίκησης της ΕΟΔ όσο και των εθελοντών μας να προσπαθούμε να συνδράμουμε σε όσες επιχειρήσεις πραγματοποιούνται εκτός των ελληνικών συνόρων και καλούμαστε να συμμετέχουμε με όσα μέσα διαθέτουμε. Εδώ και πολλά χρόνια, όπως ενδεχομένως γνωρίζετε, η χρηματοδότηση από την πολιτεία σε ΜΚΟ έχει σταματήσει, ενώ και οι χορηγίες από ιδιώτες και
επιχειρήσεις έχουν μειωθεί αισθητά. Επομένως, συνδράμουμε πλέον σε επιχειρήσεις εκτός Ελλάδας μόνο με ίδια μέσα. Η συνδρομή μας ή μη σε επιχειρήσεις εκτός Ελλάδας κρίνεται ανάλογα με την περίσταση και εξαρτάται από τα μέσα που χρειάζονται για να βοηθήσουμε. Οι
εθελοντές μας είναι πάντα πρόθυμοι. Εφόσον κριθεί ότι η ΕΟΔ μπορεί να καλύψει και οικονομικά την αποστολή, τότε ανταποκρινόμαστε άμεσα. Το ίδιο έγινε και τον Μάιο που μας πέρασε όταν κληθήκαμε να συνδράμουμε στις μεγάλες πλημμύρες της Σερβίας. Ενημερωθήκαμε ότι η χώρα έχει ζητήσει διεθνή βοήθεια το Σάββατο 17 Μαΐου και το πρωί της Δευτέρας, 19 Μαΐου οκταμελές κλιμάκιο διασωστών αναχώρησε για τις πληγείσες περιοχές. Στην περίπτωση αυτή, η Διοίκηση της Κεντρικής Διοίκησης της ΕΟΔ αποφάσισε η αποστολή να καλυφθεί με ίδια μέσα. Ενώ τα μέλη μας ήταν καθ’ οδόν, ενημερωθήκαμε από την αρμόδια υπηρεσία του ΟΗΕ ότι οι αποστολές όλων των διασωστικών ομάδα ανακαλούνται. Το κλιμάκιό μας επέστρεψε στη βάση μας, ωστόσο παραμείναμε σε επιφυλακή για τις επόμενες μέρες.

Είστε από τους ανθρώπους που βρίσκεστε στο χώρο του εθελοντισμού πολλά χρόνια. Tί έχετε εισπράξει και τί έχετε δώσει;
Έχω εισπράξει εμπειρίες, διδάγματα, που αποδεικνύουν την αξία του οργανωμένου εθελοντισμού ως ανθρώπινη δέσμευση για την επίτευξη σημαντικών στόχων με άξονα την κοινωνία και τη ζωή του καθενός. Όλα όσα έχω δώσει άλλωστε ακολουθούν πιστά τη φιλοσοφία των εθελοντών της ΕΟΔ, καταθέτοντας το «εγώ» στην τράπεζα του «εμείς» και τα έχω πάρει πίσω με πολύ μεγάλο «τόκο»! Θα ήθελα να μου πείτε μια ιστορία που σας έχει συγκινήσει πολύ. Τον Μάιο του 2003, όταν βρέθηκα ως μέλος μιας επείγουσας αποστολής της Ελληνικής Ομάδας Διάσωσης, σε σεισμόπληκτη επαρχιακή πόλη της Αλγερίας ήταν για μένα η πρώτη συγκλονιστική εμπειρία τέτοιου μεγέθους. Ήταν η στιγμή που με απόλυτη βεβαιότητα ένιωθα ότι ήμουν ένα πολύτιμο γρανάζι ενός πολυσύνθετου διεθνούς μηχανισμού που με απόλυτη ακρίβεια είχε βρεθεί στο χώρο που έχριζε κάθε βοήθειας την κατάλληλη στιγμή. Αυτό που έδωσε προστιθέμενη αξία σ’ αυτή μου την εμπειρία ήταν ότι βρέθηκα ανάμεσα σε ανθρώπους που χρειάζονταν βοήθεια, οι οποίοι είχαν διαφορετικό θρήσκευμα και μιλούσαν διαφορετικές γλώσσες.