Μαρία Κερασόγλου: “Συγκινούμαι όταν βλέπω τα χαμογελαστά πρόσωπα των παιδιών της Στέγης όταν τα επισκέπτομαι…”

Κα Κερασόγλου θα ήθελα να μου πείτε ποιά είναι η δική σας διαδρομή και ασχοληθήκατε με τον τομέα της κοινωνικής προσφοράς;
Έχω σπουδάσει ψυχολογία και έκανα πρακτική άσκηση στο ΨΝΑ (Δαφνί). Πάντα μ’ ενδιέφερε ο χώρος της Ψυχικής Υγείας. Παράλληλα μ’ ενδιέφερε και η κοινωνικο-οικονομική ένταξη των ευπαθών ομάδων και αυτό ισχυροποιήθηκε όταν εργάστηκα για 5 χρόνια σ’ ένα Ευρωπαϊκό πρόγραμμα Καταπολέμησης της Φτώχειας στη περιοχή του Περάματος. Από τότε ασχολούμαι με ευρωπαϊκά προγράμματα κοινωνικού χαρακτήρα. Το 2001 μαζί με το σύζυγό μου και
άλλους εταίρους ιδρύσαμε τις «Κοινωνικές Συνεταιριστικές δραστηριότητες Ευπαθών Ομάδων» με το διακριτικό τίτλο «ΕΔΡΑ» και ασχοληθήκαμε με την ψυχοκοινωνική επανένταξη συνανθρώπων μας με ψυχική νόσο και νοητική υστέρηση. Η «ΕΔΡΑ» λειτουργεί παράλληλες δράσεις για τη ψυχοκοινωνική αποκατάσταση ατόμων με ψυχικές παθήσεις και νοητική υστέρηση, Στέγη υποστηριζόμενης διαβίωσης για νέους με νοητική υστέρηση, προγράμματα
καταπολέμησης της Φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού σε συνεργασία με δήμους, 12 ψυχοπαιδαγωγικά κέντρα για παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες, πολλά από αυτά σε συνεργασία με δήμους, προγράμματα κοινωνικής οικονομίας, φεστιβάλ τέχνης για την ευαισθητοποίηση και ενημέρωση του κοινού για θέματα ψυχικής υγείας, αθλητική διοργάνωση για άτομα με ιδιαίτερες ικανότητες , πολιτιστικές και περιβαλλοντικές δράσεις για παιδιά κ.α.

Θα μπορούσατε να μου πείτε μια ιστορία που σας έχει συγκινήσει και θα θέλατε να την μοιραστείτε μαζί μας;
Δεν είναι μια είναι πολλές και συχνές. Συγκινούμαι κάθε φορά που βλέπω τα χαμογελαστά πρόσωπα των ενοίκων των οικοτροφείων και των προστατευομένων διαμερισμάτων όταν γυρνάνε από μια εκδήλωση, από μια εκδρομή ή από τις διακοπές τους. Συγκινούμαι όταν βλέπω τα χαμογελαστά πρόσωπα των παιδιών της Στέγης όταν τα επισκέπτομαι. Συγκινούμαι όταν τα παιδιά των ψυχοπαιδαγωγικών κέντρων συμμετέχουν σε γιορτές και
εκδηλώσεις και χαίρονται. Συγκινούμαι όταν βλέπω τη χαρά και τον ενθουσιασμό των αθλητών που συμμετέχουν στη Παναττική Αθλητική διοργάνωση Α.με.Α τη στιγμή που παίρνουν ειδικά μετάλλια. Συγκινούμαι όταν συμμετέχουν οι εργαζόμενοι και όλοι οι συντελεστές των προγραμμάτων σε γιορτές και εκδηλώσεις που διοργανώνει ο φορέας μας. Συγκινούμαι στις ομάδες απολογισμού της χρονιάς που πέρασε και προετοιμασίας για την επόμενη.

 

Πόσο σημαντική είναι η βοήθεια των εθελοντών στο έργο σας και σε ποιούς τομείς έχετε περισσότερο ανάγκη την στήριξη τους;
Μέχρι στιγμής ευτυχώς υπάρχουν πόροι για όλες σχεδόν τις δράσεις μας. Οι συντελεστές είναι αμειβόμενοι. Έχουμε όμως και εθελοντές οι οποίοι επιτελούν ένα βοηθητικό έργο στις ήδη υπάρχουσες δομές.

Υπάρχει ρατσισμός απέναντι στις ευπαθείς κοινωνικές ομάδες και αν ναι πώς το αντιμετωπίζουν οι γονείς;
Δυστυχώς ο ρατσισμός υπάρχει και αρκετοί γονείς χωρίς να το καταλαβαίνουν γίνονται πολλές φορές και οι ίδιοι «ρατσιστές». Και εξηγούμαι για να μην παρεξηγηθώ: Η κοινωνία έχει περάσει και στους ίδιους τους γονείς το μήνυμα ότι τα παιδιά τους δεν έχουν δυνατότητες, ότι είναι άρρωστα και ανίκανα και ότι είναι «βάρος» για την οικογένεια και την κοινωνία τη στιγμή που δεν προσφέρουν και έχουν ανάγκη διαρκούς φροντίδας. Αυτό όμως δεν είναι αληθές γιατί κάθε παιδί όσο άρρωστο και να είναι κρύβει μέσα του πολλές δυνατότητες αρκεί να τις ανακαλύψουμε με τη βοήθεια του ειδικού επιστημονικού προσωπικού. Επίσης κι εμείς οι ίδιοι διδασκόμαστε από τα παιδιά αυτά πολλά πράγματα όπως π.χ. πως είναι να συμβιώνουμε με άτομα κάπως διαφορετικά από μας αλλά που μας διδάσκουν την αγάπη, την αποδοχή, την ειλικρίνεια και το ήθος.

Ποιός είναι ο μεγαλύτερος φόβος των γονιών;
Τι θα απογίνουν τα παιδιά τους, ποιός θα τα φροντίζει όταν οι ίδιοι φύγουν από τη ζωή.