Ηλιαχτίδα: Σύλλογος για το Παιδί και την Οικογένεια!

Κα Κασιμέρη είστε από ιδρυτικά στελέχη της «Ηλιαχτίδας». Πώς προέκυψε η ενασχόληση σας με τα κοινά; Τί σας ώθησε να δημιουργήσετε την «Ηλιαχτίδα»;
Είναι τιμή για εμάς και χαρά μας που ασχολείστε με τα θέματα του Συλλόγου μας και κυρίως προβάλετε τις προσπάθειές και τον αγώνα μας να διατηρήσουμε το Κέντρο Φιλοξενίας Άρρωστου Παιδιού και Οικογένειας ανοιχτό. Όταν αναφέρομαι στη λέξη ανοιχτό εννοώ ένα χώρο που παιδιά και γονείς θα φιλοξενούνται σε αξιοπρεπείς συνθήκες και
κυρίως με πολλή αγάπη, στοργή και συμπαράσταση στα δύσκολα προβλήματα που αντιμετωπίζουν. Κατ’ αρχάς είμαι Ιδρύτρια και Πρόεδρος της «ηλιαχτίδα» από την ίδρυσή της το 2000. Ρωτάτε, τί με ώθησε να δημιουργήσω αυτό το Κέντρο. Είμαι μητέρα τριών παιδιών, εκπαιδευτικός και με πολλή αδυναμία απέναντι στα παιδιά.

Η ανταπόκριση του κόσμου και ιδιαίτερα η εθελοντική βοήθεια σε αυτή σας την προσπάθεια πόσο έχει βοηθήσει το έργο σας;
Με πολλή χαρά και ιδιαίτερη εκτίμηση προς τους συνανθρώπους μας, σας δηλώνω ότι αν δεν υπήρχε αυτή η ουσιαστική και θερμή συμπαράσταση του σημαντικού αριθμού των εθελοντών μας, δεν θα μπορούσε η «ηλιαχτίδα» να εξελιχθεί τόσο γρήγορα και να αποκτήσει όλες αυτές τις πιστοποιήσεις που κατάφερε να εξασφαλίσει.

Ήδη κατέχουμε τις εξής πιστοποιήσεις:
· Ειδική Πιστοποίηση του Ν.Π.Ι.Δ. ως Φορέα Παροχής Υπηρεσιών Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Κοινωνικής
Φροντίδας μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα. Υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης (Αρ. Πρ.4732/27-06-12)
· Τακτικό μέλος του Διεθνούς Δικτύου Οργανώσεων, “Eurochild”, με έδρα τις Βρυξέλλες.
· Τακτικό μέλος του Διεθνούς Συνασπισμού OP3CRC International Coalition για τα δικαιώματα του Παιδιού, υπό την
αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών (Ο.Η.Ε.), ως εκπρόσωπος της Ελλάδας.

Κα Κασιμέρη ως άνθρωπο τί σας έχει προσφέρει η «Ηλιαχτίδα»;
Ως εκπαιδευτικός εργάστηκα και σκληρά τολμώ να πω, επί 35 χρόνια.Τη δουλεία μου την αγαπούσα και προσπαθούσα με κάθε υπεύθυνο τρόπο να ανταποκριθώ στις υποχρεώσεις μου. Σήμερα όμως είναι τελείως διαφορετικά. Δουλεύω για να προσφέρω χωρίς ανταμοιβή κι είναι ένα θεϊκό συναίσθημα να αγωνίζεσαι για να προσφέρεις σ’ ένα παιδί που κινδυνεύει να χάσει τη ζωή του. Από το 2010 που ιδρύθηκε ο Ξενώνας και ασχολούμαι ιδιαίτερα με τα προβλήματα
των άρρωστων παιδιών, είναι η ευτυχέστερη περίοδος της ζωής μου. Όσο κι’ αν προσπαθήσω δεν θα μπορέσω να σας περιγράψω τα συναισθήματά μου και ιδιαίτερα τις χαρές που απολαμβάνω σήμερα.

 

Θα ήθελα να μοιραστείτε μαζί μας μία ιστορία που σας έχει αγγίξει και είναι βαθιά χαραγμένη στην καρδιά σας.
Δυστυχώς οι ιστορίες που μας αγγίζουν και μένουν ανεξίτηλες στη μνήμη μας είναι πολλές και καθημερινές, αλλά θα αναφερθώ σε μία που ήταν πράγματι τραγική. Μια μητέρα από Βόρεια Ελλάδα έφερε το παιδί της μόλις δυόμιση χρόνων με προβλήματα καρδιάς στο Ωνάσειο. Φιλοξενήθηκε σε εμάς για 8 μήνες και παρά τις προσπάθειες των γιατρών του Ωνασείου το παιδί εξήλθε του Νοσοκομείου με πολύ σοβαρά προβλήματα και με πιθανότητες σε 2-3 χρόνια να μην καταφέρει να ανταπεξέλθει των προβλημάτων του και να συμβεί το μοιραίο. Μέσα στην απελπισία της με ρώτησε: Κυρία Κασιμέρη έχετε ποτέ ακούσει μητέρα να παρακαλάει να πεθάνει το παιδί της; Ήταν τόση η απελπισία της και η αγωνία της ότι θα το χάσει αργότερα, που τόλμησε να σκεφθεί καλύτερα να φύγει σήμερα. Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να σας πω τίποτα περισσότερο για να σας περιγράψω αυτή την τραγική μου εμπειρία.